หัวหน้าพยาบาลหลินเหลือบมองนาฬิกา «เสิ่นรั่วยังไม่มาเลย ยัยเด็กคนนี้คงกะเวลาเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกแล้ว ฉันชินจนไม่รู้จะชินยังไงแล้ว»
ฉีเหวินเซินขมวดคิ้ว
ยังไม่มาเหรอ?
เขาถูกเรียกตัวกลับโรงพยาบาลกะทันหัน เลยฝากแม่บอกเธอว่าวันนี้ต้องนั่งรถไฟใต้ดินไปทำงานเอง
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
บนหน้าจอแสดงคำว่า: สถานีตำรวจ
ฉีเหวินเซินรับสาย
«สวัสดีค่ะ ขอเรียนถามว่าคุณเป็นญาติของเสิ่นรั่วหรือเปล่าคะ? เธอเกี่ยวข้องกับเหตุทะเลาะวิวาทบนรถไฟใต้ดิน ตอนนี้อยู่ที่สถานีตำรวจท้องที่ XX รบกวนคุณมาที่นี่หน่อยค่ะ...»
«ทะเลาะวิวาท?»
น้ำเสียงของฉีเหวินเซินเย็นลงฉับพลัน
«เธอบาดเจ็บหรือเปล่า?»
«เอ่อ...อีกฝ่ายบาดเจ็บค่อนข้างหนักค่ะ»
«ผมถามว่าเธอเป็นยังไง»
ตำรวจชะงักไปครู่หนึ่ง «เธอไม่เป็นไรค่ะ แค่ค่อนข้างตื่นเต้น»
«ผมจะไปเดี๋ยวนี้»
ฉีเหวินเซินวางสาย ใบหน้ามืดครึ้มจนน่ากลัว
เขายังถอดเสื้อกาวน์ไม่ทัน ก็ก้าวฉับ ๆ ไปทางลิฟต์
หัวหน้าพยาบาลหลินมองแผ่นหลังที่รีบร้อนของเขาอย่างงุนงง
«ใครโทรมาเหรอ?»
«สีหน้าผู้อำนวยการฉี...น่ากลัวจัง»
ฉีเหวินเซินมาถึงสถานีตำรวจ ก่อนก้าวยาว ๆ เข้าไป สายตาหยุดอยู่ที่มุมห้อง
ร่างหนึ่งนั่งโดดเดี่ยวอยู่บนเก้าอี้
เธอก้มหน้าหงอย ๆ มวยผมที่รวบไว้คลายออกไปครึ่งหนึ่ง ปอยผมหลายเส้นตกลงข้างแก้ม
บนตัวคลุมเสื้อตำรวจตัวหนึ่งไว้ เสื้อคลุมตัวใหญ่ห่อเธอจนดูเหมือนลูกนกตัวน้อย
เธอนั่งนิ่งไม่ไหวติง ราวกับหลับไปแล้ว