เสิ่นรั่วกระโดดลงจากเตียง เปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อผ้าออกมาทีละชุด เตรียมถ่ายรูป
“ชุดนี้ ชุดนี้ แล้วก็ชุดนี้... เฮ้อ ผ้าน้อยขนาดนี้ ใส่ออกไปข้างนอกได้จริงเหรอ?”
เธอบ่นไปพลางถ่ายรูปไปพลาง แฟลชจากโทรศัพท์กะพริบแชะ ๆ ไม่หยุด
พอถ่ายมาถึงชุดเดรสสายเดี่ยวลูกไม้สีดำ มุมปากของเสิ่นรั่วก็กระตุกแรง แทบจะโยนชุดทิ้ง
“นี่มันอะไรกัน...”
เธอหิ้วสายเส้นเล็กสองเส้นขึ้นมา ด้านหน้ามีผ้าแค่สองชิ้นเล็ก ๆ ปิดส่วนสำคัญ คอลึกเป็นรูปตัววีกรีดลงไปถึงสะดือ ส่วนด้านหลังก็เว้าจนถึงเอว