เสิ่นรั่วรออยู่นานก็ยังไม่รู้สึกว่าปลายเข็มแตะริมฝีปาก จึงอดลืมตาข้างหนึ่งแอบมองไม่ได้
พอลืมตาขึ้นก็เห็นฉีเหวินเซินกำลังจ้องใบหน้าของเธอ แววตาดูเหม่อลอยอยู่บ้าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
สายตาคู่นั้นลึกล้ำและหนักแน่น ราวกับจะดูดเธอทั้งคนเข้าไป
ใบหน้าของเสิ่นรั่วขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอเอ่ยเรียกเสียงเบาอีกครั้ง “พี่เหวินเซิน?”
ฉีเหวินเซินได้สติกลับมาในทันที นิ้วมือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว
คุณหมอฉีผู้เย็นชาและเชี่ยวชาญกลับมาอีกครั้ง ราวกับว่าเมื่อครู่เขาไม่ได้เหม่อลอยไปชั่วขณะเลย
“ผมจะสะกิดแล้วนะ”
“อื้อ ๆ ๆ”
เสิ่นรั่วรีบหลับตาลงอีกครั้ง พร้อมเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
ฉีเหวินเซินยกเข็มขึ้นอีกครั้ง แต่พอเขายื่นมือออกไป เสิ่นรั่วก็รู้สึกว่าเขาเข้ามาใกล้ จึงถอยหนีไปอีกนิด
เธอไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติของร่างกาย
ใครจะไม่กลัวเวลาปลายเข็มเข้าใกล้ริมฝีปากกันล่ะ?
ฉีเหวินเซินขมวดคิ้ว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือซ้ายไปประคองท้ายทอยของเธอเบา ๆ
ทันทีที่ปลายนิ้วอุ่น ๆ แตะลงบนท้ายทอย เสิ่นรั่วก็รู้สึกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าชาไปหมด
นิ้วมือของเขาเรียวยาวและแข็งแรง ปลายนิ้วมีหนังด้านบาง ๆ
เป็นร่องรอยจากการจับมีดผ่าตัดมานานหลายปี
ความสากจากหนังด้านบาง ๆ ตัดกับเส้นผมนุ่มสลวยของเธออย่างน่าประหลาด คล้ายกระดาษทรายที่ลูบผ่านผ้าไหมแผ่วเบา จนเธอเกิดความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่บอกไม่ถูก
เสิ่นรั่วเผลอเอนเข้าหาฝ่ามือเขาเล็กน้อย ราวกับลูกแมวที่พบรังอุ่น ๆ