เป็นนางรองก็เป็นไป ขอแย่งพระเอกก่อนแล้วกัน

ตอนที่ 30 จดหมายร้องเรียน

6 นาที· 1.5K คำ

เสิ่นรั่วรออยู่นานก็ยังไม่รู้สึกว่าปลายเข็มแตะริมฝีปาก จึงอดลืมตาข้างหนึ่งแอบมองไม่ได้

พอลืมตาขึ้นก็เห็นฉีเหวินเซินกำลังจ้องใบหน้าของเธอ แววตาดูเหม่อลอยอยู่บ้าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร

สายตาคู่นั้นลึกล้ำและหนักแน่น ราวกับจะดูดเธอทั้งคนเข้าไป

ใบหน้าของเสิ่นรั่วขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอเอ่ยเรียกเสียงเบาอีกครั้ง “พี่เหวินเซิน?”

ฉีเหวินเซินได้สติกลับมาในทันที นิ้วมือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว

คุณหมอฉีผู้เย็นชาและเชี่ยวชาญกลับมาอีกครั้ง ราวกับว่าเมื่อครู่เขาไม่ได้เหม่อลอยไปชั่วขณะเลย

“ผมจะสะกิดแล้วนะ”

“อื้อ ๆ ๆ”

เสิ่นรั่วรีบหลับตาลงอีกครั้ง พร้อมเชิดคางขึ้นเล็กน้อย

ฉีเหวินเซินยกเข็มขึ้นอีกครั้ง แต่พอเขายื่นมือออกไป เสิ่นรั่วก็รู้สึกว่าเขาเข้ามาใกล้ จึงถอยหนีไปอีกนิด

เธอไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติของร่างกาย

ใครจะไม่กลัวเวลาปลายเข็มเข้าใกล้ริมฝีปากกันล่ะ?

ฉีเหวินเซินขมวดคิ้ว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือซ้ายไปประคองท้ายทอยของเธอเบา ๆ

ทันทีที่ปลายนิ้วอุ่น ๆ แตะลงบนท้ายทอย เสิ่นรั่วก็รู้สึกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าชาไปหมด

นิ้วมือของเขาเรียวยาวและแข็งแรง ปลายนิ้วมีหนังด้านบาง ๆ

เป็นร่องรอยจากการจับมีดผ่าตัดมานานหลายปี

ความสากจากหนังด้านบาง ๆ ตัดกับเส้นผมนุ่มสลวยของเธออย่างน่าประหลาด คล้ายกระดาษทรายที่ลูบผ่านผ้าไหมแผ่วเบา จนเธอเกิดความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่บอกไม่ถูก

เสิ่นรั่วเผลอเอนเข้าหาฝ่ามือเขาเล็กน้อย ราวกับลูกแมวที่พบรังอุ่น ๆ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป