เว่ยจิ่งอยู่ในห้องแต่งตัวพอดี
เขากำลังจัดเนกไทหน้ากระจก พอเห็นฉีเหวินเซินเดินเข้ามา ก็เอ่ยว่า “มาแล้วเหรอ”
ฉีเหวินเซินมาแล้ว เสิ่นรั่วก็คงมาถึงแล้วเหมือนกัน เว่ยจิ่งคว้าโทรศัพท์แล้ววิ่งออกไปทันที
“นายจะวิ่งไปไหน?”
ฉีเหวินเซินขมวดคิ้ว
“ก็คุณบอกให้ฉันไปขอเพิ่มเพื่อนเสิ่นรั่วไม่ใช่เหรอ”
เว่ยจิ่งไม่แม้แต่จะหันกลับมา เสียงของเขาลอยมาจากทางเดิน
มือของฉีเหวินเซินชะงัก คิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
ที่จุดพยาบาล
พยาบาลเวรดึกกำลังรายงานเสิ่นรั่ว “คนไข้เตียงสามไอตอนกลางคืนค่อนข้างบ่อย อุณหภูมิปกติ ความดัน...”
ยังรายงานไม่ทันจบ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
“เสิ่นรั่ว”
เสิ่นรั่วหันไปเห็นเว่ยจิ่งยืนอยู่ด้านหลัง
เธอกะพริบตาปริบ ๆ “รองผู้อำนวยการเว่ย มีอะไรหรือคะ?”
เว่ยจิ่งกวักนิ้วเรียกเธอ “มานี่หน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
หัวใจเสิ่นรั่วกระตุกวูบ
รองผู้อำนวยการเรียกหาเธอ?
เธอไม่ได้ทำอะไรผิดใช่ไหม?
สมองของเธอรีบทบทวนผลงานช่วงหลังอย่างรวดเร็ว พอแน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาดอะไร ถึงอย่างนั้นก็ยังเดินตามเว่ยจิ่งไปยังมุมทางเดินอย่างว่าง่าย
“รองผู้อำนวยการ มีอะไรหรือคะ?”
เว่ยจิ่งหันกลับมา หยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดคิวอาร์โค้ดวีแชต แล้วยื่นมาตรงหน้าเธอ
“เพิ่มเพื่อนกันหน่อย”
เสิ่นรั่ว “...หา?”
เว่ยจิ่งแกว่งโทรศัพท์ “เร็วเข้า ฉันรีบ”
รองผู้อำนวยการจะเพิ่มเพื่อนเธอในวีแชต?
เป็นเรื่องงานหรือเปล่า?
แต่ถ้าเป็นเรื่องงาน ก็ควรให้หัวหน้าแผนกหรือหัวหน้าพยาบาลแจ้งไม่ใช่เหรอ?