โจวหลานยื่นมือโอบไหล่เธอไว้ “เธอไม่เข้าใจหรอก ในโรงพยาบาลมีคนตั้งกี่คนที่เล็งเว่ยจิ่งอยู่ ถ้าเธอไม่ได้คิดอะไรกับเขา นั่นก็เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว ฉันบอกเธอนะ ถ้าเธอชอบเว่ยจิ่งจริง ๆ ฉันก็ห้ามเธอไม่ได้แน่ แต่...”
“ถ้าเธออยากมีแฟนจริง ๆ เลือกพี่ชายฉันยังดีกว่าอีก”
เสิ่นรั่วเลิกคิ้ว “พี่ชายเธอเหรอ ก็เจ้าชู้พอกันไม่ใช่หรือไง”
“พี่ชายฉันเจ้าชู้ก็จริง แต่เผื่อแต่งงานแล้วจะเลิกเจ้าชู้ก็ได้ ที่สำคัญที่สุดคือฉันอยู่ข้างเธอ ต่อไปถ้าพวกเธอทะเลาะกัน ฉันต้องช่วยเธอด่าเขาแน่”
เสิ่นรั่วฟังแล้วทั้งขำทั้งจนใจ “โจวหลาน เธออยากเป็นน้องสะใภ้ฉันจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง?”
โจวหลานหัวเราะคิกคัก “ก็ใช่น่ะสิ ดูเธอสิ สวยขนาดนี้ ถ้าแต่งเข้าบ้านเรา ยีนของบ้านเราคงพุ่งกระฉูดเลย”
“พอแล้ว ๆ เลิกพูดเล่นได้แล้ว ไปทำงานกันเถอะ”
เสิ่นรั่วผลักเธอเบา ๆ
ทั้งสองแยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง แต่บรรยากาศซุบซิบในจุดพยาบาลกลับคุกรุ่นขึ้นแล้ว
พยาบาลสาวสองคนชะโงกหน้าออกมาจากห้องทำแผล มองตำแหน่งที่เว่ยจิ่งยืนอยู่เมื่อครู่ แล้วมองแผ่นหลังของเสิ่นรั่ว ก่อนจะกระซิบกระซาบกัน
“เมื่อกี้รองผู้อำนวยการเว่ยมาหาเสิ่นรั่วใช่ไหม?”
“ใช่น่ะสิ ฉันเห็นชัด ๆ รองผู้อำนวยการเว่ยเรียกเสิ่นรั่วไปตรงหัวมุมนู้น ทั้งคู่ยืนคุยกันตั้งนาน”
“ไปทำอะไรล่ะ?”
“จะทำอะไรได้อีก ก็ขอแอดวีแชตน่ะสิ ลูกไม้ของรองผู้อำนวยการเว่ย ใครในโรงพยาบาลเราไม่รู้บ้าง? ตอนนี้ก็หลอกได้แค่พนักงานใหม่ เริ่มจากแอดวีแชต ต่อด้วยชวนไปกินข้าว ซื้อของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ ไม่ถึงเดือนก็เริ่มคลุมเครือ สองเดือนก็เริ่มเย็นชา สามเดือนก็อ้างว่าเข้ากันไม่ได้”