“ไม่ได้อยากกินอะไรเป็นพิเศษ”
กินอะไรก็ไม่อร่อยไปหมดแล้ว
……
กลับถึงห้อง เสิ่นรั่วก็ฟุบลงบนเตียง
“ไม่ยุติธรรม ไม่ยุติธรรม ไม่ยุติธรรม”
หมอนถูกขว้างจนเสียรูป
“นักเขียนบ้าเอ๊ย”
“นางเอกได้บทดี ๆ ส่วนตัวประกอบมีแต่ใบแจ้งตาย”
“ฉีเหวินเซิน นายมันผู้ชายเฮงซวย ทำไมถึงเป็นพระเอกด้วยนะ?”
ด่าไปด่ามา เสียงของเธอก็ค่อย ๆ เบาลง
ฉีเหวินเซินไม่รู้ว่าเธอเป็นตัวประกอบ
เขาก็ไม่รู้ว่าเธออยากอยู่ต่อมากแค่ไหน
เธอพลิกตัว หันมองเพดาน
ถ้าเขาไม่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดล่ะ?
ถ้าเปลี่ยนเนื้อเรื่องได้ล่ะ?
หรือเธอจะลองเสี่ยงดูสักครั้ง?
เธอลุกพรวดขึ้นนั่ง ดวงตาเป็นประกาย ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว
เสี่ยงดูสักตั้ง
เป็นตัวประกอบก็ต้องเสี่ยง
อย่างมากตอนถูกทรมาน พวกเราก็ตายไปด้วยกันให้หมด
เสิ่นรั่วเดินไปยืนหน้ากระจกเต็มตัวอย่างกับถูกผีสิง
เธอจ้องใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในกระจก ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำ จมูกเล็กน่ารัก ริมฝีปากสีดอกกุหลาบ ผิวนุ่มเนียนจนเหมือนบีบน้ำออกมาได้
อืม สวยจริง ๆ เป็นหน้าตาหวาน ๆ ที่ทำให้ผู้ชายตรง ๆ เห็นแล้วเดินต่อไม่ไหว
เสิ่นรั่วให้กำลังใจตัวเอง “อย่าเพิ่งลน ให้ฉันคิดก่อนว่ามีข้อดีอะไรที่จะมัดใจฉีเหวินเซินได้บ้าง”
เธอเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง
หน้าตา
ข้อนี้ไม่ต้องพูดถึง ในนิยายต้นฉบับใช้คำว่า “งามจนตะลึง” บรรยายเธอ ถึงเธอจะคิดว่าตัวเองเป็นแค่สาวสวยตัวเล็ก ๆ แต่ในสายตาของผู้ชายเย็นชาอย่างฉีเหวินเซิน เธอน่าจะได้สัก 80 คะแนนล่ะมั้ง