ฉีเหวินเซินเหลือบมองตรงหน้าเธอ สายตาหยุดอยู่ที่หน้าอกครู่หนึ่งอย่างมีนัย
“กินของหวานมากไป ไขมันสะสมได้ง่ายนะ”
เสิ่นรั่ว: “??”
เธอก้มมองตามสายตาเขา แทบจะยกมือขึ้นมาปิดไว้
หา?
นี่มันไขมันที่ไหนกัน?
ใช่ว่าใครอยากมีก็จะมีได้เสียหน่อย
อย่าคิดว่าเป็นพระเอกแล้วฉันจะไม่กล้าด่านะ
เสิ่นรั่วแสดงความไม่พอใจออกมาทั้งตัว
แก้มป่อง ดวงตาเบิกกว้าง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง แทบจะเขียนคำว่า ‘รู้อะไรบ้างเนี่ย’ ไว้บนหน้าอยู่แล้ว
ฉีเหวินเซินมองเธอแล้วก็อดขำในใจไม่ได้
เสิ่นรั่วคนนี้ ทำไมสีหน้าถึงเปลี่ยนเก่งขนาดนี้นะ?
เขาละสายตา แล้วบอกพนักงานว่า “เปลี่ยนของหวานเป็นถ้วยเล็ก”
ความผิดหวังของเสิ่นรั่วแปรเปลี่ยนเป็นความดีใจเล็ก ๆ
ก็ดีกว่าไม่ได้กิน
สีหน้าของเธอแจ่มใสขึ้นทันที ก่อนกล่าวขอบคุณเสียงหวาน “ขอบคุณนะคะพี่เหวินเซิน พี่เหวินเซินใจดีจังเลย”
เสียงหวานนุ่มนิ่มของเธอทำให้หัวใจเขาอ่อนยวบจนแทบละลาย
ฉีเหวินเซินขานรับเบา ๆ ยกแก้วน้ำขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนรอยยิ้มตรงมุมปาก
โจ๊กทะเลถูกยกมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว
โจ๊กเต็มชามใหญ่ ข้างในมีทั้งกุ้ง เนื้อปู หอยลาย และเนื้อปลา โรยหน้าด้วยต้นหอมสีเขียวสด กลิ่นหอมชวนกินลอยมาแตะจมูก
ดวงตาของเสิ่นรั่วเป็นประกาย
เธอหยิบช้อนตักเข้าปากคำโต เป่าเบา ๆ สองสามที ก่อนจะรีบยัดเข้าปากจนลวก ลิ้นรัวพ่นลมหายใจ แต่ก็ยังเสียดายเกินกว่าจะคายออกมา ได้แต่พลิกไปพลิกมาอยู่ในปาก
“ค่อย ๆ กิน”
ฉีเหวินเซินขมวดคิ้ว “ไม่มีใครแย่งหรอก กินของร้อนเกินไปจะทำร้ายลำไส้”
เสิ่นรั่วขานรับอู้อี้ ก่อนตักอีกคำ