เปิดวีแชตในโทรศัพท์ แล้วสแกนคิวอาร์โค้ด
รูปโปรไฟล์ของฉีเหวินเซินเด้งขึ้นมา
เสิ่นรั่วเพ่งมอง หัวใจก็เริ่มเต้นแรงอย่างไม่รักดีอีกครั้ง
รูปนั้นเป็นภาพถ่ายของฉีเหวินเซินเอง
ชายหนุ่มสวมเสื้อกาวน์สีขาว ใส่แว่นกรอบทอง ยืนกอดอกอยู่ในทางเดินแผนกศัลยกรรมของโรงพยาบาลประชาชนประจำเมือง แสงจากหลอดไฟแอลอีดีเหนือศีรษะส่องลงบนใบหน้า ทั้งตัวแผ่รัศมีความเป็นผู้เชี่ยวชาญออกมา ช่างดึงดูดใจคนอย่างร้ายกาจ
ให้ตายเถอะ เอารูปติดบัตรมาตั้งเป็นรูปโปรไฟล์ตรง ๆ แบบนี้ กลัวคนอื่นไม่รู้หรือไงว่าเป็นหมอ?
เสิ่นรั่วบ่นในใจเป็นหมื่นคำ แต่นิ้วกลับกดเพิ่มเพื่อนอย่างคล่องแคล่ว
แทบจะตอบรับในทันที
ฉีเหวินเซินเหลือบมองรูปโปรไฟล์ของเพื่อนใหม่ นิ้วชะงักไปเล็กน้อย
หมีสไตกอดโหลน้ำผึ้งตัวหนึ่ง สีชมพูหวานแหวว ดวงตาฉ่ำน้ำ ข้าง ๆ มีข้อความบรรทัดหนึ่งเขียนไว้ว่า วันนี้ก็ต้องสู้เข้านะ!
เขาเงยหน้ามองหญิงสาวฝั่งตรงข้ามที่กำลังก้มหน้าโอนเงิน
หมีสไตงั้นเหรอ?
คำหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวเขาโดยอัตโนมัติ ความน่ารักที่ต่างจากภาพลักษณ์
【เสิ่นรั่วโอนเงินให้คุณ 338.00 หยวน】
พอโอนเงินเสร็จ เสิ่นรั่วก็เก็บโทรศัพท์แล้วรีบเผ่น
“พี่เหวินเซิน โอนให้แล้วนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะพี่เหวินเซิน ขอให้ฝันดีนะคะ หนูกลับห้องก่อนล่ะ”
เสิ่นรั่วไม่รอให้ฉีเหวินเซินพูดอะไร วิ่งขึ้นบันไดพรวด ๆ แล้วรีบปิดประตู
ฉีเหวินเซินมองประตูที่ปิดสนิท ก่อนจะก้มมองประวัติการโอนเงินในโทรศัพท์ มุมปากกระตุกขึ้นเพียงแผ่วเบา
ยัยนี่จะหนีทำไมกัน?
แน่นอนว่าเขาไม่รู้ว่าในเวลานี้เสิ่นรั่วกำลังพิงแผ่นประตูอยู่ หัวใจเต้นตุบ ๆ ส่วนตัวเลขบนหน้าจอยอดเงินคงเหลือทำเอาเธอตาลาย