เธอหดตัวอยู่บนเบาะข้างคนขับ พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับบรรยากาศมากที่สุด ร่างทั้งร่างขดเป็นก้อน แทบอยากยัดตัวเองเข้าไปในซอกเบาะ
แต่ตัวโตขนาดนี้ ไม่ใช่อยากซ่อนแล้วจะซ่อนได้เสียหน่อย
ฉีเหวินเซินเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง
เข็มขัดนิรภัยพาดรัดผ่านตรงกลาง ทำให้เนินอกนุ่มหยุ่นทั้งสองข้างยิ่งเด่นชัดขึ้น ขยับขึ้นลงแผ่วเบาตามจังหวะหายใจ ราวกับมีชีวิต
ยากจะทำเป็นมองไม่เห็นจริง ๆ
เขานึกถึงสัมผัสตอนถูกชน
ตอนนั้นเนินอกนุ่มหยุ่นกระแทกเข้ากับอกของเขา ทั้งอบอุ่นและยืดหยุ่น
ขณะนั้นเขาถอยหลังไปหลายก้าว ไม่ใช่เพราะแรงกระแทกอย่างเดียว แต่เพราะความรู้สึกซ่านแปลกประหลาดที่แผ่จากหน้าอก ลามไปตามแนวกระดูกสันหลัง
พอนึกถึงตอนนี้ ความซ่านนั้นก็หวนกลับมาอีกครั้ง
ฉีเหวินเซินเบือนสายตากลับไปมองทางข้างหน้า นิ้วมือที่จับพวงมาลัยกำแน่นขึ้น
เสิ่นรั่วนั่งหดตัวอยู่ แต่ที่จริงกำลังแอบมองฉีเหวินเซิน
จากมุมของเธอ มองเห็นได้เพียงใบหน้าด้านข้างของเขา
ริมฝีปากเม้มแน่น สีหน้าเย็นชาเหินห่าง แนวกรามเกร็งตึงจนมองไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
เสื้อเชิ้ตสีดำขับให้ผิวของเขาดูขาวเย็น บุคลิกสุขุมลุ่มลึก ไม่เหมือนตอนกลางวันที่สวมเสื้อกาวน์แล้วดูเย็นชาและสำรวม ตอนนี้เขาเหมือนดาบที่เก็บอยู่ในฝัก คมกริบซ่อนอยู่ภายใน
เสิ่นรั่วกำลังแอบมองเพลิน ๆ
ฉีเหวินเซินก็หันมาทันที
สายตาสบกันพอดี
เสิ่นรั่ว: “!!!”
ใบหน้าของเธอแดงวาบ รีบฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนก้มหน้าลงจ้องลายบนเข็มขัดนิรภัย ทำเป็นว่าคนที่แอบมองเมื่อครู่ไม่ใช่ตัวเอง