“อาหารไม่ถูกปากเหรอ?”
เธอตอบออกไปโดยไม่ทันคิด “ชอบทุกอย่างเลย ถูกปากฉันมาก”
ไม่ต้องล้างผัก ไม่ต้องหั่นผัก ไม่ต้องโดนควันน้ำมันอบจนหน้ามันเงา กลับบ้านมาก็มีทั้งอาหารร้อน ๆ กับของหวาน ใครจะไม่ชอบล่ะ?
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แตะเปิดหน้าโมเมนต์
แชะ แชะ ถ่ายรูป
อาหารสี่อย่างกับซุปหนึ่งถ้วย แถมของหวานอีกสองอย่าง
คำบรรยาย: 【ขอบคุณหนุ่มอบอุ่นที่ป้อนของอร่อยให้】
ตามด้วยสติกเกอร์รูปหัวใจ
โทรศัพท์ของฉีเหวินเซินส่งเสียงติ๊ง
เขาก้มมองหน้าจอ พอเห็นข้อความ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สาวน้อยกำลังถือถ้วยหยางจือกานลู่ ดวงตาหยีโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ ทว่ามุมปากที่เพิ่งยกขึ้นกลับตกลงอย่างไร้สาเหตุ ก่อนจะกลายเป็นเสียงถอนใจแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
ดีใจ หงอยเหงา เสียดาย
สีหน้าสามแบบสลับกันไปมาภายในสามวินาที
ฉีเหวินเซิน: “??”
กินของหวานแล้วอารมณ์ซับซ้อนขนาดนั้นเลยเหรอ?
“เสียดายอะไร?”
“หา?”
เสิ่นรั่วยังอมช้อนไว้ในปาก เงยหน้ามองเขาอย่างงุนงง
เขาใช้นิ้วแตะโต๊ะ “ของพวกนี้ไม่อร่อยเหรอ?”
แต่ถ้วยหยางจือกานลู่หมดเกลี้ยงไปแล้ว
“อร่อยสิ”
“ถ้าอย่างนั้นเสียดายอะไร?”
เสียงของเขาเบาลง คล้ายกำลังกล่อม แต่ก็เหมือนกำลังหยั่งเชิง
เสิ่นรั่วกำช้อนแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมาทางลำคอ
เสียดายอะไรน่ะเหรอ?
เสียดายที่ความอ่อนโยนแบบนี้มีชื่อพระเอกกำกับอยู่
เสียดายที่เธอโลภไม่รู้จักพอ อยากได้มากกว่านี้
เสียดายที่ผู้ชายซึ่งเธออยากจับกดลงกับพื้น สุดท้ายกลับตกเป็นของนางเอก