ฉีเหวินเซินได้ยินเสียงฝีเท้าที่หยุดลงด้านหลัง จึงหันกลับไป
เห็นเสิ่นรั่วมีสีหน้าหงุดหงิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดีใจสุดขีด
ใช่แล้ว ดีใจสุดขีดจริง ๆ
เขาไม่ได้มองผิดไป
ดวงตากลมโตคู่นั้นมองเขาอย่างคาดหวัง มุมปากยังแอบยกขึ้นเล็กน้อย
ฉีเหวินเซิน: “??”
เขายกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วที่เริ่มปวดตึงเล็กน้อย
ผู้หญิงคนนี้ ในหัวกำลังคิดอะไรอีกแล้ว?
เมื่อครู่อยู่ที่สถานีตำรวจยังร้องไห้ฟูมฟายอยู่เลย ตอนนี้กลับทำหน้าคาดหวัง?
แถมยังมองเขาอีก?
หรือว่าเธออยากให้เขาทำอะไรให้?
เขานึกถึงน้ำเสียงน้อยใจตอนที่ได้ยินเธอบอกว่าหิวมากเมื่อครู่ ใจอ่อนลงเล็กน้อย
“ขึ้นรถ”
เขาเปิดประตูรถ
“หือ?”
ขึ้นรถงั้นเหรอ?
ไม่ไล่เธอไปเหรอ?
ความดีใจบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไปทันที
“พี่เหวินเซิน ฉัน...ฉันก่อเรื่องแล้วค่ะ...”
“อืม”
“ฉัน...ฉันทำร้ายคนมา...”
“อืม”
“พี่...พี่ไม่โกรธเหรอคะ?”
ฉีเหวินเซินมองเธอแล้วถามว่า “จะโกรธเรื่องอะไร?”
“พี่ควรจะไล่ฉันไปไม่ใช่เหรอคะ?”
ฉีเหวินเซินขมวดคิ้ว “ทำไมต้องไล่เธอไปด้วย?”
เสิ่นรั่ว: “……”
เธออ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก
ในใจกลับกรีดร้องว่า เพราะคุณเป็นพระเอกไง เพราะฉันอยากมีชีวิตรอดไง
แน่นอนว่าเธอไม่กล้าพูดออกไป
ทำได้เพียงขึ้นรถไปอย่างหงอย ๆ แล้วคาดเข็มขัดนิรภัย
แผนย้ายออก ล้มเหลว
ผิดหวังชะมัด
ฉีเหวินเซินมองเสิ่นรั่ว แค่ประเดี๋ยวเดียว สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปตั้ง N ครั้ง
เขาเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน แม้จะมีลูกพี่ลูกน้องอยู่บ้าง แต่ทุกปีจะได้รวมตัวกันแค่ช่วงตรุษจีน ความผูกพันในครอบครัวจึงเบาบาง