เป็นนางรองก็เป็นไป ขอแย่งพระเอกก่อนแล้วกัน

ตอนที่ 14 เป็นนางรองก็เป็นไป ขอแย่งพระเอกก่อนแล้วกัน

6 นาที· 1.5K คำ

ฉีเหวินเซินได้ยินเสียงฝีเท้าที่หยุดลงด้านหลัง จึงหันกลับไป

เห็นเสิ่นรั่วมีสีหน้าหงุดหงิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดีใจสุดขีด

ใช่แล้ว ดีใจสุดขีดจริง ๆ

เขาไม่ได้มองผิดไป

ดวงตากลมโตคู่นั้นมองเขาอย่างคาดหวัง มุมปากยังแอบยกขึ้นเล็กน้อย

ฉีเหวินเซิน: “??”

เขายกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วที่เริ่มปวดตึงเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนี้ ในหัวกำลังคิดอะไรอีกแล้ว?

เมื่อครู่อยู่ที่สถานีตำรวจยังร้องไห้ฟูมฟายอยู่เลย ตอนนี้กลับทำหน้าคาดหวัง?

แถมยังมองเขาอีก?

หรือว่าเธออยากให้เขาทำอะไรให้?

เขานึกถึงน้ำเสียงน้อยใจตอนที่ได้ยินเธอบอกว่าหิวมากเมื่อครู่ ใจอ่อนลงเล็กน้อย

“ขึ้นรถ”

เขาเปิดประตูรถ

“หือ?”

ขึ้นรถงั้นเหรอ?

ไม่ไล่เธอไปเหรอ?

ความดีใจบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไปทันที

“พี่เหวินเซิน ฉัน...ฉันก่อเรื่องแล้วค่ะ...”

“อืม”

“ฉัน...ฉันทำร้ายคนมา...”

“อืม”

“พี่...พี่ไม่โกรธเหรอคะ?”

ฉีเหวินเซินมองเธอแล้วถามว่า “จะโกรธเรื่องอะไร?”

“พี่ควรจะไล่ฉันไปไม่ใช่เหรอคะ?”

ฉีเหวินเซินขมวดคิ้ว “ทำไมต้องไล่เธอไปด้วย?”

เสิ่นรั่ว: “……”

เธออ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก

ในใจกลับกรีดร้องว่า เพราะคุณเป็นพระเอกไง เพราะฉันอยากมีชีวิตรอดไง

แน่นอนว่าเธอไม่กล้าพูดออกไป

ทำได้เพียงขึ้นรถไปอย่างหงอย ๆ แล้วคาดเข็มขัดนิรภัย

แผนย้ายออก ล้มเหลว

ผิดหวังชะมัด

ฉีเหวินเซินมองเสิ่นรั่ว แค่ประเดี๋ยวเดียว สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปตั้ง N ครั้ง

เขาเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน แม้จะมีลูกพี่ลูกน้องอยู่บ้าง แต่ทุกปีจะได้รวมตัวกันแค่ช่วงตรุษจีน ความผูกพันในครอบครัวจึงเบาบาง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป