เป็นนางรองก็เป็นไป ขอแย่งพระเอกก่อนแล้วกัน

ตอนที่ 15 เป็นนางรองก็เป็นไป ขอแย่งพระเอกก่อนแล้วกัน

6 นาที· 1.5K คำ

เสิ่นรั่วเงยหน้าขึ้น ยิ้มหวานหยดย้อย “คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง”

ฉีเหวินเซินเลิกคิ้ว

น่าแปลกใจ

คนหวงเงินอย่างเธอ จู่ ๆ ก็ใจกว้างขึ้นมาแล้วหรือ?

เสิ่นรั่วอ่านสายตาเขาออก ในใจร้องโวยวายขึ้นมาทันที

ถึงเธอจะจน แต่ก็เป็นคนรู้คุณคนและตอบแทนบุญคุณนะ เข้าใจไหม?

คืนนี้ฉีเหวินเซินอุตส่าห์โดดงานเพื่อเธอ แถมยังซื้อยามาให้เธอทำแผล เลี้ยงข้าวตอบแทนสักมื้อก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือไง

เธอยื่นเมนูให้เขา “ชอบอะไรก็สั่งเลย แต่อย่าให้เกิน 300 ก็พอ”

พูดจบ เสิ่นรั่วก็หน้าแดงเล็กน้อย

ถ้าไม่จำกัดวงเงินคงไม่ไหวจริง ๆ

ยอดเงินในบัญชีธนาคารของเธอไม่อนุญาตให้ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย

300 หยวนก็เป็นจำนวนสูงสุดที่เธอกัดฟันจ่ายไหวแล้ว

ฉีเหวินเซินมองท่าทางฝืนทำเป็นใจกว้างของเธอ แล้วแอบหัวเราะในใจ

เป็นอย่างที่คิด

เธอก็ยังเป็นเธอคนเดิม

นิสัยหวงเงิน ปิดบังไม่มิดเกินสามวินาทีจริง ๆ

เขารับเมนูมา กวาดตามองรายการอาหาร

เขาสั่งหนึ่งอย่าง เปลือกตาเสิ่นรั่วก็กระตุกหนึ่งที

ซี่โครงชิ้นเล็กโรยเกล็ดหิมะ แค่ฟังชื่อก็รู้ว่าไม่ถูก

ปลาบาซา อย่างน้อยก็เป็นปลา ปลาน่าจะถูกกว่าเนื้อใช่ไหม?

หอยเชลล์เนยกับคาเวียร์ แค่ชื่อพวกนี้ก็รู้แล้วว่าต้องใช้เงินกองโตแค่ไหน

ฟัวกราส์สไตล์ฝรั่งเศส... สไตล์ฝรั่งเศสเลยนะ

เธอนึกขึ้นได้ว่า ครั้งก่อนตอนอยู่โรงอาหารได้ยินหมอหลายคนคุยกันว่า ฟัวกราส์ของร้านอาหารฝรั่งเศสแห่งนั้นใจกลางเมือง ชิ้นเล็ก ๆ ชิ้นเดียวก็ราคาตั้งร้อยกว่าหยวน

เทปันยากิน่าจะถูกลงหน่อยใช่ไหม?

เห็นฉีเหวินเซินวางปากกาลง เสิ่นรั่วก็คิดว่ายอดเงินในบัญชีน่าจะยังเหลืออยู่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป