เสิ่นรั่วเงยหน้าขึ้น ยิ้มหวานหยดย้อย “คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง”
ฉีเหวินเซินเลิกคิ้ว
น่าแปลกใจ
คนหวงเงินอย่างเธอ จู่ ๆ ก็ใจกว้างขึ้นมาแล้วหรือ?
เสิ่นรั่วอ่านสายตาเขาออก ในใจร้องโวยวายขึ้นมาทันที
ถึงเธอจะจน แต่ก็เป็นคนรู้คุณคนและตอบแทนบุญคุณนะ เข้าใจไหม?
คืนนี้ฉีเหวินเซินอุตส่าห์โดดงานเพื่อเธอ แถมยังซื้อยามาให้เธอทำแผล เลี้ยงข้าวตอบแทนสักมื้อก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือไง
เธอยื่นเมนูให้เขา “ชอบอะไรก็สั่งเลย แต่อย่าให้เกิน 300 ก็พอ”
พูดจบ เสิ่นรั่วก็หน้าแดงเล็กน้อย
ถ้าไม่จำกัดวงเงินคงไม่ไหวจริง ๆ
ยอดเงินในบัญชีธนาคารของเธอไม่อนุญาตให้ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย
300 หยวนก็เป็นจำนวนสูงสุดที่เธอกัดฟันจ่ายไหวแล้ว
ฉีเหวินเซินมองท่าทางฝืนทำเป็นใจกว้างของเธอ แล้วแอบหัวเราะในใจ
เป็นอย่างที่คิด
เธอก็ยังเป็นเธอคนเดิม
นิสัยหวงเงิน ปิดบังไม่มิดเกินสามวินาทีจริง ๆ
เขารับเมนูมา กวาดตามองรายการอาหาร
เขาสั่งหนึ่งอย่าง เปลือกตาเสิ่นรั่วก็กระตุกหนึ่งที
ซี่โครงชิ้นเล็กโรยเกล็ดหิมะ แค่ฟังชื่อก็รู้ว่าไม่ถูก
ปลาบาซา อย่างน้อยก็เป็นปลา ปลาน่าจะถูกกว่าเนื้อใช่ไหม?
หอยเชลล์เนยกับคาเวียร์ แค่ชื่อพวกนี้ก็รู้แล้วว่าต้องใช้เงินกองโตแค่ไหน
ฟัวกราส์สไตล์ฝรั่งเศส... สไตล์ฝรั่งเศสเลยนะ
เธอนึกขึ้นได้ว่า ครั้งก่อนตอนอยู่โรงอาหารได้ยินหมอหลายคนคุยกันว่า ฟัวกราส์ของร้านอาหารฝรั่งเศสแห่งนั้นใจกลางเมือง ชิ้นเล็ก ๆ ชิ้นเดียวก็ราคาตั้งร้อยกว่าหยวน
เทปันยากิน่าจะถูกลงหน่อยใช่ไหม?
เห็นฉีเหวินเซินวางปากกาลง เสิ่นรั่วก็คิดว่ายอดเงินในบัญชีน่าจะยังเหลืออยู่