ฉีเหวินเซินด่าตัวเองในใจไปสามร้อยรอบ
เขาหลุบตาลง ข่มความคิดอันตรายเหล่านั้นเอาไว้ทั้งหมด
“พี่เหวินเซิน สีหน้าพี่ดูไม่ค่อยดีเลย เมื่อคืนหลับไม่สนิทหรือเปล่าคะ?”
หลังจากกินอิ่ม เสิ่นรั่วเห็นฉีเหวินเซินนั่งเหม่ออยู่ ด้วยความที่อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน เธอจึงถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง
“ไม่เป็นไร กินเสร็จแล้วก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ไปรอที่โรงจอดรถ ถ้าช้าก็เรียกรถไปเอง”
เสิ่นรั่วขานรับแล้วลุกวิ่งขึ้นชั้นบน
“หนูแป๊บเดียวค่ะ ห้านาที”
โรงพยาบาล
โจวหลานถืออาหารเช้าสองชุดเดินเข้าไปในโถง
บังเอิญเจอโจวเคอ พี่ชายแท้ ๆ ของเธอพอดี
โจวเคอสวมเสื้อกาวน์สีขาว เดินยิ้มร่ามาหา “อ้าว ซื้ออาหารเช้าเหรอ? ดีเลย พี่ยังไม่ได้กิน...”
“ฮึ!”
โจวหลานกลอกตาใส่เขาแล้วหันหลังเดินหนี
โจวเคอโกรธจนปวดกราม
ก็แค่ระงับบัตรของเธอไปแป๊บเดียวเองไม่ใช่หรือไง
เมื่อคืนกลับบ้านไปโดนพ่อแม่ดุจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ส่วนน้องสาวแท้ ๆ คนนี้ก็ยังช่วยเติมเชื้อไฟ แจกแจงความผิดของเขามาสิบข้อ ทั้งขี้เหนียว ตระหนี่ ไม่มีน้ำใจ แกล้งน้องสาว...
พ่อแม่สั่งให้เขาต่ออายุบัตรเสริมให้ใหม่
โจวเคอพูดไม่ออก “โจวหลานเป็นแค่น้องสาวแท้ ๆ ไม่ใช่ลูกสาวผมสักหน่อย ทำไมผมต้องเปิดบัตรเสริมให้เธอด้วย? ถ้าจะเปิด พวกคุณก็เปิดเองสิ”
จากนั้นพ่อแม่ก็เปิดคลิปตอนเขายังเด็กที่ร้องไห้อ้อนวอนอยากมีน้องสาวให้ดู
ในคลิป โจวเคอวัยห้าขวบกอดตุ๊กตา ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหล “ผมอยากมีน้องสาว ผมอยากมีน้องสาว”
โจวเคอเถียงไม่ออก
จำใจเปิดใช้บัตรเสริมที่ระงับไปแล้วอีกครั้ง