เป็นนางรองก็เป็นไป ขอแย่งพระเอกก่อนแล้วกัน

ตอนที่ 22 ความจำปลาทอง

6 นาที· 1.5K คำ

อารมณ์ของเสิ่นรั่วมาไวไปไว แม้แต่ตัวเธอเองยังอดนับถือในความสามารถข้อนี้ไม่ได้

เธอลุกจากเตียง สวมรองเท้าแตะกับชุดนอนเหมยหยางหยาง แล้วหาวหวอด ๆ เดินลงไปชั้นล่าง

เดินลงบันไดมาได้ครึ่งทาง เธอก็หยุดหาว

เพราะกลิ่นหอมของอาหารลอยมาแตะจมูก

หรือว่าป้าหลานกลับมาก่อนกำหนดนะ?

เสิ่นรั่วดีใจจนกระโดดลงจากบันไดสองขั้นสุดท้ายไปเลย

ฉีเหวินเซินนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร มือหนึ่งถือกาแฟดำ อีกมือพลิกดูวารสารการแพทย์ภาษาอังกฤษที่วางกางอยู่ตรงหน้า

แสงยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามา ตกกระทบร่างเขา ทำให้ทั้งตัวดูอบอุ่นและสง่างาม

เมื่อได้ยินเสียง เขาก็หันมามอง

“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่เหวินเซิน”

เสียงสดใสกังวานเปี่ยมพลัง

มือที่ถือถ้วยกาแฟของฉีเหวินเซินชะงักไปเล็กน้อย

เมื่อคืนตอนกลับมา เธอเหมือนดอกไม้ที่ถูกน้ำค้างแข็งเล่นงาน เหี่ยวเฉาจนหมดสภาพ

เขาคิดว่าอย่างน้อยเธอคงซึมไปทั้งวัน ที่ไหนได้ แค่นอนหลับตื่นเดียวก็หายแล้วหรือ?

ยัยนี่เป็นปลาทองหรือไงนะ?

ความจำเจ็ดวินาที อารมณ์ก็เจ็ดวินาที เรื่องใหญ่แค่ไหนพอนอนหลับก็ลืมหมดเลยหรือไง?

ฉีเหวินเซินละสายตา ยกกาแฟขึ้นจิบ น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยเหมือนเคย “อรุณสวัสดิ์”

เสิ่นรั่วไม่มองฉีเหวินเซินแล้ว

เพราะความสนใจของเธอจับจ้องอยู่ที่โต๊ะอาหารทั้งหมด

เกี๊ยวน้ำไส้กุ้งสด ข้างกันมีเกี๊ยวซ่าทอดหนึ่งจาน แตงกวาคลุกเย็นหนึ่งจาน น้ำส้มคั้นสดหนึ่งแก้ว แล้วก็สลัดผลไม้ถ้วยเล็กอีกถ้วย

เสิ่นรั่วร้องว้าวด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะหันขวับไปมองฉีเหวินเซิน ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป