เป็นนางรองก็เป็นไป ขอแย่งพระเอกก่อนแล้วกัน

ตอนที่ 24 เป็นนางรองก็เป็นไป ขอแย่งพระเอกก่อนแล้วกัน

6 นาที· 1.4K คำ

เล่นละครน่ะ ใครจะทำไม่เป็นสักสองสามกระบวนท่า

ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส แสงแดดส่องลอดหน้าต่างเข้ามาพอดี ตกกระทบใบหน้าของเสิ่นรั่ว ทำให้รอยยิ้มของเธอดูงดงามจับตา

เว่ยจิ่งมองรอยยิ้มของเธอแล้วพลอยยิ้มตาม เสื้อเชิ้ตสีดำที่สวมอยู่ปลดกระดุมคอเสียกว้าง เผยให้เห็นไหปลาร้าชวนหลงใหล

ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของใครอีกคน

ฉีเหวินเซินถือถาดอาหารยืนอยู่ตรงทางออกของจุดรับอาหาร เขาหรี่ตา กวาดมองเว่ยจิ่งกับเสิ่นรั่วสลับกัน

เช้านี้เขาผ่าตัดไปสองเคส เพิ่งลงมาจากห้องผ่าตัด

เสิ่นรั่วกำลังยิ้ม

เธอกำลังยิ้มให้เว่ยจิ่ง

เว่ยจิ่งก็ยิ้มอยู่เหมือนกัน

ยิ้มเหมือนสุนัขจิ้งจอกที่เพิ่งขโมยไก่ได้สำเร็จ

ฉีเหวินเซินเม้มปาก ก่อนเดินไปทางนั้น

หางตาของเสิ่นรั่วจับภาพร่างสูงใหญ่ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ได้

เธอเงยหน้าขึ้นพอดีกับสบสายตาที่ทอดลงมาของฉีเหวินเซิน

“พี่เหวินเซิน”

ฉีเหวินเซินขานรับในลำคอ

แล้วนั่งลงตรงที่ว่างทางขวามือของเสิ่นรั่ว

เว่ยจิ่งเอนตัวพิงพนัก เกียงศีรษะมองฉีเหวินเซิน น้ำเสียงผ่อนคลายปนจงใจยั่วโมโห “อ้าว คุณหมอฉี ทำไมเพิ่งมาเอาป่านนี้ ผมกับเสิ่นรั่วใกล้กินเสร็จแล้วนะ”

ฉีเหวินเซินไม่สนใจเขา ค่อย ๆ จัดข้าวกับกับข้าวของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนเหลือบมองเว่ยจิ่งแวบหนึ่ง

ให้เวลาสามวินาที ไสหัวไปเองซะ

เว่ยจิ่งอ่านสายตานั้นออก

เขาเชิดคางขึ้น แถมยังจงใจไม่ไป

หว่างคิ้วของฉีเหวินเซินเริ่มกระตุกตุบ ๆ

เสิ่นรั่วไม่ใช่คนโง่ ย่อมมองออกว่าระหว่างผู้ชายสองคนนี้กำลังมีคลื่นใต้น้ำ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป