เล่นละครน่ะ ใครจะทำไม่เป็นสักสองสามกระบวนท่า
ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส แสงแดดส่องลอดหน้าต่างเข้ามาพอดี ตกกระทบใบหน้าของเสิ่นรั่ว ทำให้รอยยิ้มของเธอดูงดงามจับตา
เว่ยจิ่งมองรอยยิ้มของเธอแล้วพลอยยิ้มตาม เสื้อเชิ้ตสีดำที่สวมอยู่ปลดกระดุมคอเสียกว้าง เผยให้เห็นไหปลาร้าชวนหลงใหล
ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของใครอีกคน
ฉีเหวินเซินถือถาดอาหารยืนอยู่ตรงทางออกของจุดรับอาหาร เขาหรี่ตา กวาดมองเว่ยจิ่งกับเสิ่นรั่วสลับกัน
เช้านี้เขาผ่าตัดไปสองเคส เพิ่งลงมาจากห้องผ่าตัด
เสิ่นรั่วกำลังยิ้ม
เธอกำลังยิ้มให้เว่ยจิ่ง
เว่ยจิ่งก็ยิ้มอยู่เหมือนกัน
ยิ้มเหมือนสุนัขจิ้งจอกที่เพิ่งขโมยไก่ได้สำเร็จ
ฉีเหวินเซินเม้มปาก ก่อนเดินไปทางนั้น
หางตาของเสิ่นรั่วจับภาพร่างสูงใหญ่ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ได้
เธอเงยหน้าขึ้นพอดีกับสบสายตาที่ทอดลงมาของฉีเหวินเซิน
“พี่เหวินเซิน”
ฉีเหวินเซินขานรับในลำคอ
แล้วนั่งลงตรงที่ว่างทางขวามือของเสิ่นรั่ว
เว่ยจิ่งเอนตัวพิงพนัก เกียงศีรษะมองฉีเหวินเซิน น้ำเสียงผ่อนคลายปนจงใจยั่วโมโห “อ้าว คุณหมอฉี ทำไมเพิ่งมาเอาป่านนี้ ผมกับเสิ่นรั่วใกล้กินเสร็จแล้วนะ”
ฉีเหวินเซินไม่สนใจเขา ค่อย ๆ จัดข้าวกับกับข้าวของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนเหลือบมองเว่ยจิ่งแวบหนึ่ง
ให้เวลาสามวินาที ไสหัวไปเองซะ
เว่ยจิ่งอ่านสายตานั้นออก
เขาเชิดคางขึ้น แถมยังจงใจไม่ไป
หว่างคิ้วของฉีเหวินเซินเริ่มกระตุกตุบ ๆ
เสิ่นรั่วไม่ใช่คนโง่ ย่อมมองออกว่าระหว่างผู้ชายสองคนนี้กำลังมีคลื่นใต้น้ำ