มือของเสิ่นรั่วสั่นจนเกือบทำโทรศัพท์หลุดมือ
แม่จ๋า ประโยคสุดท้ายน่ะไม่ต้องพูดก็ได้
คำพูดแบบนี้เธอเคยได้ยินจากปากแม่แท้ ๆ ของตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน ต่อให้เปลี่ยนโลกแล้วก็ยังหนีไม่พ้น
“แม่คะ พี่เหวินเซินงานยุ่ง เราคุยเรื่องอื่นกันเถอะค่ะ”
ฉีเหวินเซินหลุบตาลง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
แม่เสิ่นถูกเธอขัดจังหวะ จึงส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ “ลูกคนนี้นี่ แม่ยังพูดไม่จบเลยนะ”
“จบแล้วค่ะ จบแล้ว ถามหมดแล้ว แม่ หนูอยู่ที่นี่ดีจริง ๆ ค่ะ อาจารย์ที่คอยสอนงานหนูใจดีมาก…”
สีหน้าของพ่อเสิ่นกับแม่เสิ่นค่อย ๆ คลายความกังวล กลายเป็นความโล่งใจ
“ดีแล้ว ถ้าลูกอยู่ที่นั่นดี พ่อกับแม่ก็วางใจ พ่อกับแม่มีลูกสาวแค่คนเดียว ลูกอยู่ข้างนอกดี ๆ พวกเราก็สบายใจแล้ว”
เสิ่นรั่วรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาอีกครั้ง
ลูกสาวคนเดียว
แม้เธอจะทะลุเข้ามาในนิยาย แต่ก็เป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่
ถึงสามีภรรยาคู่นี้จะไม่ใช่พ่อแม่แท้ ๆ ของเธอ แต่ในเวลานี้ แววตาที่พวกเขามองเธอ รวมถึงทุกคำพูดที่เอ่ยออกมา ล้วนเต็มไปด้วยความรักอย่างหมดใจที่มีเพียงพ่อแม่เท่านั้นจะมอบให้ได้
ในโลกความจริง เธอก็เป็นลูกสาวคนเดียวของแม่เหมือนกัน
เสียงของเสิ่นรั่วแหบพร่าขึ้นเล็กน้อย “แม่คะ หนูสบายดีจริง ๆ ค่ะ รอได้เงินเดือนแล้วหนูจะซื้อของให้พ่อกับแม่นะคะ”
พ่อเสิ่นมองเธอด้วยแววตาภาคภูมิใจ “จะซื้ออะไรล่ะ พ่อกับแม่มีเงินบำนาญ ลูกเก็บไว้ใช้เอง ตั้งใจทำงานให้ดี พยายามให้ได้บรรจุเป็นพนักงานประจำ แค่นี้พ่อกับแม่ก็ดีใจแล้ว”
คุยกันต่ออีกไม่กี่ประโยค ก็มีคนกดกริ่งหน้าบ้านทางฝั่งแม่เสิ่น บอกว่ามีพัสดุมาส่ง พ่อเสิ่นจึงถือโอกาสวางสาย