ตีสอง ไฟสีแดงหน้าห้องผ่าตัดก็ดับลงในที่สุด
ทันทีที่เว่ยจิ่งเดินออกมาจากห้องผ่าตัด เขาก็รู้สึกว่ามือของตัวเองไม่ใช่มือของตัวเองอีกต่อไป
ยืนต่อเนื่องกันมานานกว่าหกชั่วโมง ผ่าตัดไปสามเคส ต่อให้เป็นมนุษย์เหล็กก็ทนไม่ไหว
เว่ยจิ่งพิงกำแพงตรงทางเดิน «ฉันหมดสภาพแล้วนะ บอกเลยว่าชาตินี้จะไม่กินมื้อดึกอีกแล้ว»
ฉีเหวินเซินเดินออกมาจากห้องผ่าตัดตามหลังเขา หน้ากากบนใบหน้าถูกถอดออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
มือของเขาก็สั่นเช่นกัน
«คุณจะกินมื้อดึกหรือไม่กิน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการผ่าตัด?»
«คนเจ็บคนนั้นถูกรถชนระหว่างทางไปหามื้อดึก»
ฉีเหวินเซินมองเขาแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร แต่แววตาสื่อความหมายชัดเจน
คุณป่วยหรือเปล่า?
เว่ยจิ่ง «??»
สายตาน่าหมั่นไส้ชะมัด
ทั้งสองคนไปที่ห้องฆ่าเชื้อ ล้างมือ ฆ่าเชื้อ และเปลี่ยนเสื้อผ้า
หลังเปลี่ยนชุดผ่าตัด ฉีเหวินเซินหยิบโทรศัพท์ออกมาจากตู้
บนหน้าจอมีข้อความหลายข้อความ ข้อความบนสุดเป็นของเสิ่นรั่ว
เขาอ่านข้อความจบแล้วเลิกคิ้ว
อย่าเพิ่งให้ใครรู้
ยัยตัวแสบคนนี้คิดจะเล่นอะไรอีกล่ะ?
เขาหัวเราะเบา ๆ
ได้สิ
งั้นก็ปิดเรื่องนี้ไว้ก่อน
ขณะที่เขากำลังจะตอบข้อความ หัวของเว่ยจิ่งก็โผล่ออกมาจากหลังประตูตู้ข้าง ๆ
เว่ยจิ่งยืดคอยาว พยายามแอบดูหน้าจอโทรศัพท์ของฉีเหวินเซิน «ดูอะไรอยู่? ยิ้มเหมือนของฟรีแน่ะ»
ฉีเหวินเซินพลิกมือคว่ำหน้าจอลงบนฝ่ามือ
«เรื่องส่วนตัว»
«ไม่บอกหรอก»
เว่ยจิ่งจิ๊ปาก พลางสวมเสื้อคลุมไปด้วยหัวเราะคิกคักไปด้วย «แฟนโทรมาเช็กเหรอ? ฉันว่าแล้ว นายหมอนี่ไม่เบาเลยนะ แม้แต่ฉันยังปิดบัง ไม่เห็นแก่เพื่อนเลย เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่? รู้จักกันได้ยังไง? หน้าตาเป็นยังไง? วันหลังเรียกพี่สะใภ้มาทานข้าวด้วยกันสิ»
ฉีเหวินเซินมองเขาแวบหนึ่ง
แววตาลึกซึ้งยากจะหยั่งถึง
เว่ยจิ่งถูกมองจนรู้สึกขนลุกขึ้นมานิด ๆ เขาเอื้อมมือแตะใบหน้าตัวเองโดยไม่รู้ตัว «มองฉันแบบนั้นทำไม? มีอะไรติดหน้าฉันเหรอ?»
ฉีเหวินเซินละสายตา หยิบโทรศัพท์ใส่กระเป๋า «ถ้ามีโอกาสนะ»
เว่ยจิ่งชะงัก รู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ อยู่บ้าง
เย็นวาบไปทั้งตัว
คงเหนื่อยเกินไปจนสมองไม่แล่นแล้วล่ะมั้ง
เขาหาว พลางรูดซิปเสื้อคลุมขึ้น