คนเราวางแผนไว้ แต่ฟ้ากลับกำหนดอีกอย่าง
เสิ่นรั่วเตรียมใจไว้เรียบร้อยแล้ว
คืนนี้พอฉีเหวินเซินเลิกงาน ทั้งสองคนจะคุยกันให้ดี พูดสิ่งที่ควรพูดให้ชัดเจน
แต่พอใกล้เวลาเลิกงาน ห้องฉุกเฉินก็รับผู้บาดเจ็บจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เข้ามา
ไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา
รถชนต่อกันเป็นทอด ๆ บนทางด่วน มีผู้บาดเจ็บถูกส่งตัวมา 7 คน ในจำนวนนี้ 3 คนอาการสาหัส ทั้งกระดูกหัก เลือดออกภายใน และบาดเจ็บที่สมอง สถานการณ์ของแต่ละคนล้วนเสี่ยงอันตราย
ตอนที่เสียงเตือนให้ทุกแผนกในโรงพยาบาลเข้าช่วยเหลือฉุกเฉินดังขึ้น เสิ่นรั่วกำลังจัดเวชระเบียนฉบับสุดท้าย พอได้ยินเสียงประกาศเรียกอย่างเร่งรีบ เธอก็หันไปมองทางห้องพักแพทย์โดยไม่รู้ตัว
ฉีเหวินเซินได้รับแจ้งแล้ว กำลังมุ่งหน้าไปห้องผ่าตัด
นิ้วของเขาพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็วางโทรศัพท์ไว้ในตู้ ก่อนเข้าไปในห้องผ่าตัด
โทรศัพท์ของเสิ่นรั่วสั่นขึ้น
เธอก้มมอง เป็นข้อความจากฉีเหวินเซิน
【ต้องไปช่วยห้องฉุกเฉิน กลับช้าหน่อย ไม่ต้องรอ】
บอกไม่ถูกว่าโล่งใจหรือผิดหวัง
ผิดหวังเพราะแผนคืนนี้ต้องล่ม เธอเพิ่งรวบรวมความกล้าขึ้นมาได้แท้ ๆ คงต้องเริ่มสะสมใหม่อีกครั้ง
ส่วนที่โล่งใจเพราะพูดตามตรง เธอก็ตื่นเต้นประหม่าอยู่เหมือนกัน ถ้าได้เวลาผ่อนคลายเพิ่มอีกคืน บางทีพรุ่งนี้เธออาจรับมือกับเขาได้อย่างใจเย็นกว่านี้
โจวหลานเดินมาจากอีกฟากของทางเดิน ในมือถือถาดทำแผลที่ยังไม่มีโอกาสเอาไปคืน พอเห็นเสิ่นรั่วก็ร้องเรียก “ไป ๆ เลิกงานแล้ว ไปกินไห่ตี่เหล่ากัน ฉันรู้จักร้านเปิดใหม่ ลดทั้งร้าน 12 เปอร์เซ็นต์...”
เสิ่นรั่วส่ายหน้า “ไม่ไป วันนี้คุณน้ากลับจากเที่ยว ฉันต้องกลับไปกินข้าวที่บ้าน”
โจวหลานกะพริบตา “คุณน้าของเธอกลับจากเที่ยวแล้วเหรอ?”
“อืม”
โจวหลานโบกมือ “งั้นฉันไปหาคุณเฉินแล้วกัน”
เสิ่นรั่วเปลี่ยนเสื้อผ้า เดินออกจากประตูโรงพยาบาล แล้วเรียกแท็กซี่กลับบ้าน
“คุณน้า หนูกลับมาแล้วค่ะ”
“โอ๊ย รั่วรั่วของเรากลับมาแล้ว”
เสิ่นอวี้หลันลุกจากโซฟา เดินเข้ามากอดเสิ่นรั่วแน่น ๆ หอมแก้มเธอไปฟอดหนึ่ง ก่อนถอยออกไปสองก้าวแล้วกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า