“เสิ่นรั่ว”
ฝ่ามือของเขากดลง น้ำเสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่เป็นคำ
“คุณกำลังเล่นกับไฟ”
เสิ่นรั่วจูบริมฝีปากเขาเบา ๆ ทิ้งกลิ่นหอมหวานไว้เต็มปาก กลิ่นนั้นชวนให้ใจคันยุบยิบ
“มีเหรอ?”
พูดจบ มือก็ยังเลื่อนไปด้านล่างต่อ
ปลายนิ้วเกี่ยวซิปกางเกง เตรียมจะรูดลง
แววตาของฉีเหวินเซินพลันมืดครึ้ม ลุ่มลึกจนยากจะหยั่งถึง
“ถ้าคุณลูบลงไปอีก ผมไม่รับประกันนะว่าจะทำอะไรบ้าง”
เสิ่นรั่วนอนซบอยู่บนอกเขาอย่างอ่อนปวกเปียก
หัวใจเต้นแรงราวกับจะกระโจนออกมา
แต่ปากยังแข็งไม่ยอมแพ้
เธอช้อนตามองอย่างเย้ายวน ใช้ริมฝีปากถูไถคางเขา “งั้นก็ทำสิ”
แววตาฉีเหวินเซินพลันเข้มขึ้น
ถ้าไม่ใช่เพราะที่นี่เป็นห้องพัก เขาคงจัดการเธอตรงนี้ไปแล้ว
“ได้สิ”
เสิ่นรั่วยังไม่ทันตั้งตัว เอวก็ถูกกระชับเข้าหา
โลกหมุนคว้าง
ฉีเหวินเซินอุ้มเธอขึ้นมาในคราวเดียว
“อ๊ะ…”
เธอสะดุ้งตกใจ สองมือยันอกเขาไว้
“ทำ...ทำอะไรน่ะ?”
ฉีเหวินเซินมองดวงตาตื่นตระหนกของเธอ แล้วยิ้มอย่างอันตราย
“คุณไม่ได้อยากให้ทำหรือไง?”
“ผมจะสนองให้”
หา?
เอาจริงเหรอ?
เสิ่นรั่วดิ้นขลุกขลัก ขาเตะไปมาในอากาศ
“ใคร...ใครอยากกัน?”
เธอพูดติดอ่าง น้ำเสียงร้อนรนจนแทบแตกพร่า
สบเข้ากับรอยยิ้มในดวงตาของฉีเหวินเซิน รอยยิ้มนั้นซ่อนทั้งความหยอกเย้าและความเอ็นดูไว้
เธอทั้งอายทั้งโมโห
ได้เลย ผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้จงใจแกล้งกันชัด ๆ
“ฮึ!”
“อยากก็อยากสิ ใครกลัวกันล่ะ”
พูดจบ ริมฝีปากอิ่มก็ประกบลงไป
อย่างดุดัน
ราวกับลูกแมวขนพองที่กางกรงเล็บขู่ฟ่อ แต่ท่าทางกลับอ่อนแรงไร้พิษสง