เสิ่นรั่วหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อคลายความกระอักกระอ่วน เปิดแอปนิยายฟานเฉี่ย แล้วเริ่มอ่านเรื่อง «ภรรยาตัวแทนของท่านประธานจอมเผด็จการ»
พออ่านถึงฉากสนุก เธอก็กลั้นไม่อยู่ หัวเราะพรืดออกมา
เสียงหัวเราะของเธอเรียกสายตาจากฉีเหวินเซิน
เสิ่นรั่วรีบยกมือปิดปาก แต่ก็สายไปแล้ว
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างกระดากอาย แล้วสบตากับฉีเหวินเซินพอดี
เธอยกโทรศัพท์ขึ้น “ฉันอ่านนิยายอยู่ สนุกดีค่ะ”
“อ่านเรื่องอะไร?”
“ท่านประธานจอมเผด็จการ…”
“สนุกไหม?”
“สนุกค่ะ”
เสิ่นรั่วรอให้เขาถามต่อ เตรียมเล่าเรื่องซาบซึ้งของท่านประธานจอมเผด็จการที่เปย์แฟนสาวอย่างไม่อั้นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนให้ฟัง
แต่ฉีเหวินเซินกลับไม่ถามอะไรต่อ ตั้งใจขับรถไปเงียบ ๆ
เสิ่นรั่วได้แต่ถอนหายใจ เสียดายโอกาสชะมัด นึกว่าจะทวงเงิน 338 หยวนคืนได้เสียอีก
โรงพยาบาลประชาชนเมือง อาคารศัลยกรรม
เสิ่นรั่วเดินตามหลังฉีเหวินเซินต้อย ๆ ราวกับผู้ติดตามตัวน้อย ตลอดทางได้รับสายตาทักทายจากเหล่าพยาบาลที่จุดพยาบาล เคาน์เตอร์แนะนำทาง และแม่บ้าน
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ หัวหน้าฉี”
“วันนี้คุณหมอฉีหล่อจังเลยค่ะ”
“อาจารย์ฉีคะ คนไข้เตียง 3 ฟื้นตัวหลังผ่าตัดได้ดีค่ะ…”
ฉีเหวินเซินพยักหน้าตอบทีละคน ฝีเท้าไม่หยุดแม้แต่น้อย
เสิ่นรั่วหดคอ พยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับฉากหลัง
นี่สินะ บารมีของมือหนึ่งแห่งแผนกศัลยกรรม?
น่ากลัวจริง ๆ
พอมาถึงจุดพยาบาล ฉีเหวินเซินก็หยุดกะทันหัน
เสิ่นรั่วเบรกไม่ทัน ชนแผ่นหลังเขาเข้าเต็ม ๆ
“โอ๊ย!”
ฉีเหวินเซินหันกลับมา
“เสิ่นรั่ว เลิกงานคืนนี้แล้วกลับด้วยกัน”