“เผยหลิน! ช่วยด้วย!”
เสิ่นจี้เฉิงวิ่งสุดชีวิตมาถึงหน้าห้องที่ปิดสนิทบนชั้นสอง พลางหันกลับไปมองอย่างหวาดผวาและทุบประตูสุดแรง เสียง “ปัง ๆ ๆ” ก้องสะท้อนไปทั่วโถงทางเดิน ขณะที่งูดำตัวนั้นเลื้อยใกล้เข้ามาทุกที หัวใจของเขาแทบกระเด็นออกมาจากลำคอ
ทันทีที่ประตูเปิด เขาก็ไม่สนอะไรทั้งนั้น พุ่งเข้าไปชนอกเผยหลินเต็มแรง เขาไม่มีเวลาคิดอะไรให้มาก รีบหลบไปอยู่ด้านหลังอีกฝ่าย มือกำชุดคลุมกลางคืนของเผยหลินไว้แน่นจนเสียงสั่น
“งู! มีงู!!!”
เผยหลินโอบคนในอ้อมแขนไว้โดยธรรมชาติ น้ำเสียงอ่อนโยนปลอบประโลม “ไม่ต้องกลัว มีผมอยู่ คุณปลอดภัยแล้ว” ในมุมที่เสิ่นจี้เฉิงมองไม่เห็น มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย
หลังเผยหลินสั่งให้คนรับใช้เอางูดำตัวนั้นไป เสิ่นจี้เฉิงถึงค่อยถอนหายใจออกมา เขากุมหัวใจที่ยังเต้นรัว ใบหน้าซีดเผือด ก่อนถามเสียงสั่น “ทำไมในบ้านหลังนี้ถึงมีงูได้ครับ?”
เผยหลินปิดประตูห้อง แล้วรินน้ำให้เขาอย่างเอาใจใส่ ก่อนอธิบายว่า
“คฤหาสน์เป่ยซานตั้งอยู่ในทำเลไม่ค่อยดี ด้านข้างติดทะเล พอเข้าฤดูร้อน งูก็ชุกชุมเป็นพิเศษ” เขายิ้มปลอบ “แต่ไม่ต้องกลัวไปหรอก เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้บ่อย คนรับใช้จัดการป้องกันไว้แล้ว เพียงแต่ก็ยังมีเล็ดลอดมาได้บ้าง”
คำปลอบใจนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ช่วยอะไร สีปากของเสิ่นจี้เฉิงยิ่งซีดลง “หมายความว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยเหรอครับ? ถ้าอย่างนั้นตอนกลางคืนก็อันตรายมากเลยสิ!”