เผยหลินหรี่ตาลงเล็กน้อย หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยว่า “ไม่ต้องหรอก เรื่องเล็กน้อยทั้งนั้น ช่วงสองสามวันก่อนโครงการทางทะเลมีปัญหานิดหน่อย ไปตรวจดูทีว่าเป็นฝีมือของตระกูลเสิ่นหรือเปล่า”
“ครับ”
ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมา เผยหลินจึงเสริมอีกประโยค “เตรียมถุงยางเพิ่มให้ฉันด้วย ส่งไปไว้ในห้อง”
“...ครับ”
“เตรียมไว้หลายกล่องหน่อย”
“...ครับ”
เสิ่นจี้เฉิงใช้ชีวิตมานานกว่ายี่สิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย อยากได้อะไรก็ได้อย่างนั้น แม้แต่ก่อนชีวิตจะไม่เลวร้าย แต่ก็มักถูกพี่ชายคอยควบคุม ถูกจำกัดไปเสียทุกเรื่อง จะเหมือนตอนนี้ได้อย่างไร อยากทำอะไรก็ไม่มีใครมายุ่ง
พี่ชายคนโตยังส่งข้อความมาหาเขาเป็นครั้งคราว เขาก็บล็อกเสีย ทำเหมือนไม่เห็น ส่วนสายที่โทรเข้ามาก็ไม่รับ
ตกกลางคืน
เสิ่นจี้เฉิงอาบน้ำเสร็จ เดินฮัมเพลงออกมาจากห้องน้ำโดยไม่คิดว่าเผยหลินจะขึ้นเตียงไปแล้ว เขาแปลกใจเล็กน้อย ปกติอีกฝ่ายเข้านอนช้ากว่าเขาเสียอีก วันนี้ทำไมถึงนอนเร็วขนาดนี้?
แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ ค่อย ๆ เดินเข้าไปอย่างแผ่วเบา กลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายตื่น เช็ดผมพอหมาด ๆ แล้วกำลังจะขึ้นเตียง คนข้างกายก็พลิกตัวกลับมาอย่างกะทันหัน
เสิ่นจี้เฉิงสะดุ้ง มองสบดวงตาดำสนิทคู่นั้น “คุณ...ยังไม่นอนเหรอ?”
สายตาของเผยหลินหยุดอยู่ตรงกระดูกไหปลาร้าของเขาหลายวินาที ก่อนจะเลื่อนออกไปช้า ๆ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
“อืม ดื่มเหล้าไปนิดหน่อย มึน ๆ เลยนอนก่อน”