เผยหลินเลิกคิ้ว มองสัญญาแวบหนึ่ง ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันที “อ๋อ เรื่องนี้นี่เอง คนข้างล่างสะเพร่า เขียนตกไปตัวหนึ่ง ที่ถูกต้องควรเป็น ‘ตัวเอก’ เดี๋ยวฉันให้คนไปเติมให้”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเป็นธรรมชาติ “ฉันกับคุณเพิ่งรู้จักกัน ต่างฝ่ายต่างก็ยังไม่รู้จักกันดี ฉันกังวลว่าคุณอาจเป็นสายลับที่ศัตรูส่งมา และเป็นภัยต่อฉัน จุดประสงค์ที่เขียนแบบนี้ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้คุณลงมือกับฉัน”
“แน่นอน คุณไม่ต้องคิดว่าฉันจะคอยควบคุมคุณไปทุกเรื่อง นี่ก็แค่ทำให้เป็นพิธีเท่านั้น” เผยหลินพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ถ้าฉันพาคนแปลกหน้ากลับบ้านส่งเดช ผู้ใหญ่ที่บ้านคงไม่พอใจ นี่ก็แค่ข้ออ้างไว้บอกคนนอกเท่านั้น”
เสิ่นจี้เฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร เขาสงสัยอยู่บ้างว่าตอนนี้บ้านเผยไม่ได้อยู่ในการตัดสินใจของเผยหลินหรอกหรือ ในเมื่ออีกฝ่ายกุมอำนาจทั้งเครือหลัวจิ่นไว้ หรือยังต้องคอยดูสีหน้าผู้ใหญ่อีก?
ดูท่าข่าวลือก็ไม่ได้เป็นจริงทั้งหมด…
“งั้น…ก็ได้…” ตอนนี้เขาเองก็เหมือนไม่มีที่ไหนให้ไปแล้ว คิดไปคิดมา การอยู่กับเผยหลินก็ดูจะไม่ใช่เรื่องแย่อะไร
เสิ่นจี้เฉิงก้มหน้า กำลังจะอ่านสัญญาต่อ ประตูห้องก็ถูกเคาะขึ้นกะทันหัน
จางซวี่เดินเข้ามา สีหน้าร้อนรนเหมือนมีเรื่องด่วน เขาบอกเผยหลินว่า “ท่านประธานเผย ได้เวลาแล้วครับ ต้องไปแล้ว”
เผยหลินไม่ได้ตอบทันที กลับมองเสิ่นจี้เฉิงแทน น้ำเสียงเจือความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย