“อะไรคือกล้องวงจรปิดเสีย?”
ซ่งอี้หยางเท้าเอวด้วยความโมโห ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์โรงแรม น้ำเสียงดังจนคนทั้งล็อบบี้ได้ยิน “นี่โรงแรมบ้านฉัน กล้องวงจรปิดเสียหรือไม่เสีย คนอื่นอาจไม่รู้ แต่คิดว่าฉันจะไม่รู้หรือไง?”
พนักงานหน้าเคาน์เตอร์โรงแรมมีสีหน้าจนใจ “ขอโทษครับ เรื่องนี้ผมไม่ทราบจริง ๆ... ผมเพิ่งมาทำงานที่นี่เอง”
ซ่งอี้หยางโมโหจนเจ็บตับ แล้วชี้ไปยังพนักงานอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ “พูดมา! คืนวันที่ 23 ไม่มีใครมารับของที่โรงแรมจริงหรือเปล่า?”
เสิ่นจี้เฉิงขมวดคิ้วแน่น รอฟังคำตอบจากอีกฝ่าย
พนักงานคนนั้นเหลือบมองมุมกำแพงอย่างระมัดระวัง ตรงนั้นมีกล้องวงจรปิดติดอยู่ตัวหนึ่ง จากนั้นก็หลุบตาลง พึมพำเสียงเบา “เรื่องนี้... ผมไม่ทราบครับ...”
ซ่งอี้หยาง: “...”
เขาแทบจะโมโหจนหัวเราะออกมา “ตอนเช้านายบอกฉันว่าไม่มีใครมารับของ ฉันแค่ไปกินข้าวกลางวันแป๊บเดียว นายก็เปลี่ยนคำพูดแล้วหรือ?”
“ผม... คืนนั้นผมดื่มไปนิดหน่อย เลยจำไม่ค่อยได้ บางทีผมอาจจำผิดก็ได้ครับ คุณอย่าเก็บมาใส่ใจเลย”
ซ่งอี้หยางยังไม่ยอมเลิกรา เขาถกแขนเสื้อขึ้น เตรียมจะเปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิดโดยไม่สนว่าใครจะห้าม แต่เสิ่นจี้เฉิงคว้าตัวเขาไว้
เสิ่นจี้เฉิงลากเขาออกไป พอเดินห่างจากโรงแรมมาระยะหนึ่ง ซ่งอี้หยางก็ขมวดคิ้วถาม “พวกเขาไม่เชื่อฉันก็ช่างเถอะ แต่นายก็ไม่เชื่อฉันด้วยหรือ? ที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริง คืนนั้นไม่มีใครมารับกางเกงในอะไรนั่นทั้งนั้น!”
เสิ่นจี้เฉิงหยุดเดิน เม้มปากก่อนตอบ “ฉันรู้”
“แล้วทำไมนายถึงลากฉันออกมา?”
“ก็เห็น ๆ อยู่ว่า” เสิ่นจี้เฉิงหันไปมองทางโรงแรม “มีคนจงใจขัดขวาง ไม่ให้เราตรวจสอบกล้องวงจรปิด”