กระโจมของหูหย่ง
ยามนี้ จ้าวเฟิงกับหัวหน้ากองร้อยและหัวหน้าหมู่สิบทั้งหลายกำลังรออยู่ที่นี่
ไม่นานนัก หูหย่งก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ
ทันทีที่เข้ามา หูหย่งก็เอ่ยอย่างรวดเร็วว่า “พี่น้องทั้งหลาย มีภารกิจมาแล้ว”
สิ้นเสียง ทุกคนในกระโจมต่างมองหน้ากัน หูหย่งสูดลมหายใจลึก ก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“กำแพงเมืองแตกร้าวแล้ว พวกสุนัขขุนนางยังระดมยิงใส่กำแพง หากกำแพงพังลงมา ย่อมอันตรายยิ่ง”
“ดังนั้นท่านเฉินจึงมีคำสั่ง ให้ค่ายฉางสุ่ยของข้า...บุกโจมตีค่ายใหญ่ของทหารทางการในคืนนี้”
บุกโจมตีทหารทางการยามวิกาล?!
ทุกคนในกระโจมต่างสูดลมหายใจเฮือก
จ้าวเฟิงเองก็ขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงขรึมว่า “ยามนี้ยังจะบุกยามวิกาลอีกหรือ?”
หูหย่งส่ายหน้า เขาย่อมเข้าใจความหมายของจ้าวเฟิง
กำแพงเมืองใกล้จะแตกแล้ว ทหารทางการจะไม่ระวังการบุกยามวิกาลได้อย่างไร
แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ ก็มีเพียงต้องใช้แผนรองสุดท้าย
หูหย่งกล่าวต่อว่า “ท่านเฉินบอกว่า พวกเราเพียงเผาเครื่องยิงหินของทหารทางการให้สิ้นก็พอ”
“หากไม่สำเร็จ ก็จงถอนกลับทันที เขาจะนำกำลังมารับด้วยตนเอง”
จ้าวเฟิงขมวดคิ้วอีกครั้ง ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจ
ยามค่ำคืน ประตูเหนือเมืองซินหยาง
ที่นี่มีกำลังพลรวมตัวกันอยู่สามพันนาย
ค่ายฉางสุ่ยที่จ้าวเฟิงสังกัดอยู่เป็นเพียงค่ายหนึ่งพันนาย กำลังคนไม่พอจะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ
กองทัพกบฏทุกค่ายจึงคัดเลือกผู้ชำนาญการมารวมกันให้ครบสามพันนาย โดยหลี่เปิ่นเป็นแม่ทัพใหญ่ในวันนี้
พวกเขาจะออกจากประตูเหนือ ลอบอ้อมเมืองไปโจมตีค่ายใหญ่ของทหารทางการ