ภายในเมือง ยามนี้ทหารรักษาประตูเมืองได้แยกย้ายกันไปแล้ว ผู้อพยพกว่าพันคนได้รับการจัดให้อยู่เป็นที่เป็นทาง ส่วนชายฉกรรจ์ก็เข้าร่วมกองทัพกบฏ
ส่วนสตรีทั้งหลาย ตามธรรมเนียมแล้วล้วนกลายเป็นเสบียงของกองทัพกบฏ
สำหรับคนชรา ไม่มีผู้ใดรู้ว่าพวกเขาจะไปที่ใด บางทีอาจอยู่ในเมือง ปล่อยให้ชะตากรรมตัดสิน
บนกำแพงเมือง จ้าวเฟิงกับพวกยังมิได้แยกย้าย
เพื่อป้องกันมิให้ทหารทางการเคลื่อนไหวผิดปกติอีก วันนี้พวกเขาจึงอยู่เฝ้าบนกำแพงเมือง
“มารดามันเถอะ! เจ้าพวกสุนัขขุนนางนี่ทำได้ถึงเพียงนี้!” หูหย่งกอดไหสุรา พลางก่นด่าเสียงขุ่น
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าทหารทางการจะใช้ผู้อพยพมาหยั่งเชิง
จ้าวเฟิงยืนอยู่บนเชิงเทิน มองค่ายทหารเบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย
เมืองซินหยางถูกล้อมมาถึงเก้าวันแล้ว นอกจากคืนนี้ ทหารทางการก็ไม่เคลื่อนไหวใด ๆ อีก
หูหย่งคล้ายมองออกว่าจ้าวเฟิงกำลังกังวล จึงก้าวเข้ามา “วางใจเถิด ในเมืองมีกองทัพกบฏสามหมื่นนาย ส่วนเจ้าพวกสุนัขขุนนางมีเพียงหนึ่งหมื่น”
“แม้กำลังรบจะต่างกัน แต่เมืองซินหยางแข็งแกร่งดุจป้อมปราการ ขอเพียงเมืองยังอยู่ พวกมันก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้”
“อีกอย่าง ข้าได้ยินแม่ทัพกล่าวว่า ท่านเฉินส่งกองกำลังออกไปขอความช่วยเหลือหลายชุดแล้ว”
“เมื่อกองหนุนมาถึง ก็ถึงคราวตายของเจ้าพวกสุนัขขุนนาง!”
สิ้นคำ จ้าวเฟิงกลับมิได้รู้สึกสงบใจ คิ้วขมวดเข้าหากัน
เพราะเขารู้สึกเลือนรางว่า เรื่องราวคงมิได้ง่ายดายเช่นนั้น
....
..
รุ่งขึ้น จ้าวเฟิงพิงเชิงเทิน หลับงีบอย่างงัวเงีย
ทันใดนั้น เสียงแตรเร่งร้อนก็ดังขึ้น