ห่างจากค่ายทหารหลวงออกไป 50 เมตร
หลี่เปิ่นนำคนมาถึงบริเวณนี้แล้ว รถยิงหิน 20 คันตั้งนิ่งอยู่กลางค่ายที่อยู่ไกลออกไป
หลี่เปิ่นไม่ลังเลอีกต่อไป ลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนก้อง
“พี่น้องทั้งหลาย ตามข้าไป...สังหารพวกสุนัขขุนนาง!”
กล่าวจบก็พุ่งตรงไปข้างหน้าเป็นคนแรก เหล่าทหารที่ตามหลังถือคบเพลิงกับน้ำมันเพลิง พลางส่งเสียงตะโกนแล้วตามไปติด ๆ
เพียงชั่วพริบตา ทุกคนก็ฝ่าประตูค่ายเข้าไปได้ หลี่เปิ่นไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น นำคนตรงดิ่งไปยังรถยิงหิน
“ฆ่า...ฆ่า!!!”
ขณะที่ทุกคนใกล้จะถึงรถยิงหิน ทหารหลวงจำนวนมากพลันทะลักออกมาจากกระโจมในค่าย ขวางเส้นทางของพวกเขาไว้ทันที
ทหารหลวงปรากฏตัวขึ้นตามแนวรั้วไม้ของป้อมยามที่เดิมเงียบสงัดเช่นกัน ทุกคนล้วนสวมอาวุธและชุดเกราะครบครัน
จากนั้นทหารหลวงนายหนึ่งในชุดเกราะก็ก้าวออกมา “ฮ่า ๆ ๆ พวกโจรชั้นต่ำกลุ่มหนึ่ง ยังกล้าเลียนแบบคนอื่นมาบุกค่าย ช่างไม่รู้จักประมาณตน!”
“ทหารทั้งหลาย สังหารพวกมันให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!”
สิ้นคำสั่ง เสียงตะโกนสังหารก็ดังระงม กองทัพกบฏพลันตกอยู่ในความโกลาหล
“แม่ทัพ...มีคนซุ่มโจมตีจริงหรือ?”
สีหน้าหลี่เปิ่นย่ำแย่ รถยิงหินอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ แต่ถูกทหารหลวงขวางไว้โดยสิ้นเชิง ไม่อาจรุกคืบไปได้อีก
“บัดซบ! พวกสุนัขขุนนางนี่เจ้าเล่ห์นัก!”
“พี่น้องทั้งหลาย ถอย!”
เมื่อบุกค่ายยามค่ำคืนไม่สำเร็จ หลี่เปิ่นก็สั่งถอยทัพทันที
แต่ขณะที่เขากำลังจะนำคนถอย ประตูค่ายกลับมีทหารหลวงจำนวนมากปรากฏขึ้น
“นี่...พวกสุนัขขุนนางไปอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อใด?”
“ทะ...ท่านแม่ทัพ พวกเราถูกล้อมแล้ว ด้านหลังมีแต่ทหารหลวง!”
ยามนี้ ลูกธนูจากด้านบนยังคงสังหารทหารกบฏอย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกันทหารหลวงรอบด้านก็ค่อย ๆ ล้อมเข้ามา
สีหน้าหลี่เปิ่นแปรเปลี่ยน หากถูกล้อม คนทั้งสามพันนี้ต้องตายแน่ “พี่น้องทั้งหลาย ตามข้ามา ข้าจะพาพวกเจ้าฆ่าฝ่าออกไป!”