หวังเต๋อซุ่นทำหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก “ข้าน้อยช่วยพาพวกท่านไปหาสิ่งที่ต้องการแล้ว จะปล่อยข้าน้อยไปได้หรือไม่?”
“ย่อมได้” จ้าวเฟิงหัวเราะเบา ๆ
ได้ยินเช่นนั้น หวังเต๋อซุ่นกัดฟันกระทืบเท้า “ทุกท่านตามข้ามา”
จ้าวเฟิงพยักหน้า จากนั้นสั่งให้หูหย่งนำคนอยู่ที่นี่เพื่อขนถ่ายสินค้า ส่วนตนพาหลี่เปิ่นกับคนอีกหลายคนตามหวังเต๋อซุ่นไป
ระหว่างทาง ทุกคนสวมเกราะทหาร แม้ท่วงท่าจะดูประหลาด ทว่าก็ไม่ได้ทำให้ผู้ใดเกิดความสงสัย
ค่ายใหญ่ด้านหลังของทหารประจำการ ณ ที่แห่งนี้ ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าจะมีโจรบุกมา
ผ่านไปครึ่งเค่อ ทุกคนก็มาถึงด้านหลังค่ายทหาร
เบื้องหน้า มีสนามม้าขนาดใหญ่สองแห่งตั้งตระหง่านอยู่ คอกม้าในสนามเรียงเป็นแถว มีม้าจำนวนเหลือคณาถูกผูกไว้ที่นั่น
“พี่เฟิง ม้ามากมายเหลือเกิน ฮ่า ๆ!” หลี่เปิ่นเอ่ยอย่างตื่นเต้น
สนามม้าแห่งหนึ่งมีม้าราวหนึ่งพันตัว สองแห่งรวมกันก็สองพัน หวังเต๋อซุ่นไม่ได้พูดปด
จ้าวเฟิงละสายตาจากสนามม้า แล้วหันไปมองทหารยามตรงประตู
สนามม้าทั้งสองแห่งอยู่ห่างกันพอสมควร แต่ละแห่งมีทหารประจำการเฝ้าประตูอยู่ห้าสิบนาย
พวกเขามีกำลังเพียงสี่ร้อยคน หากคิดจะพาม้าทั้งหมดไปย่อมเป็นไปไม่ได้ ทำได้เพียงเล็งสนามม้าแห่งเดียว
จ้าวเฟิงนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกระซิบสั่งหลี่เปิ่นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ฮึ ๆ!”
หลี่เปิ่นหัวเราะเสียงต่ำ “เข้าใจแล้ว รออยู่ที่นี่ ข้าจะกลับมาโดยเร็ว” กล่าวจบก็หันหลังเดินกลับไปทางเดิม
หลังหลี่เปิ่นจากไป จ้าวเฟิงยังคงสังเกตภูมิประเทศพลางรอคอยอย่างสงบ
.......