นอกค่ายใหญ่แห่งอำเภอเฉิน บริเวณเชิงเขาแห่งหนึ่ง
ทหารม้ากว่าสี่ร้อยนายควบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฝุ่นฟุ้งตลบไปทั่ว
ม้าเร็วตัวหนึ่งเร่งฝีเท้าไล่ตามมาจนถึงด้านหน้า พลางร้องว่า “พี่เฟิง พวกมันไล่ตามมาแล้ว!”
“มีกี่คน?” จ้าวเฟิงถาม
หลี่เปิ่นหัวเราะหึ ๆ “เต็มหนึ่งพันคน”
“หนึ่งพันคน...” จ้าวเฟิงแค่นเสียงเย็นชา “บอกพี่น้องให้เตรียมพร้อม”
“รับทราบ!”
หลังจากจ้าวเฟิงและพวกจากไป ทหารม้าหนึ่งพันนายจากค่ายใหญ่แห่งอำเภอเฉินก็มาถึงที่นี่เช่นกัน
แม่ทัพที่นำขบวนสวมเกราะดำคลุมอาภรณ์แดง ในมือถือทวนใหญ่สีดำสนิท นางคือฉินเจาหนิง
“แม่ทัพน้อย ดูจากร่องรอยแล้ว พวกโจรหนีไปทางนี้ขอรับ!”
ฉินเจาหนิงขมวดคิ้วเรียว “ไล่ตาม!”
ทหารม้าหนึ่งพันนายควบตามร่องรอยไปอย่างต่อเนื่อง
ครึ่งชั่วยามให้หลัง ทุกคนพบร่องรอยของพวกโจรอีกครั้งตรงทางแยกแห่งหนึ่ง
สีหน้าฉินเจาหนิงเคร่งเครียด เพราะพวกนางไล่ตามมาโดยตลอด ทว่าทุกครั้งกลับพบเพียงร่องรอยของโจร ไม่เห็นแม้แต่เงาคน
“พวกโจรนี่หนีเร็วไม่เบา!” ฉินเจาหนิงพึมพำ
ขณะนั้นเอง ม้าเร็วตัวหนึ่งควบเข้ามาจากด้านหน้า “แม่ทัพน้อย ตามทันแล้วขอรับ!”
“อยู่ที่ใด?”
ฉินเจาหนิงถามอย่างร้อนใจ
“อยู่ในหุบเขาด้านหน้า พวกโจรกำลังพักอยู่ขอรับ”
“หุบเขา...” ฉินเจาหนิงพึมพำ “ไล่ตาม!”
สิ้นคำสั่ง ทหารม้าหนึ่งพันนายก็ออกไล่ตามไป
สิบห้านาทีให้หลัง พวกเขามาถึงหน้าหุบเขาไร้นามแห่งหนึ่ง “แม่ทัพน้อย พวกมันอยู่ข้างในขอรับ”
ฉินเจาหนิงมองหุบเขา กำลังจะออกคำสั่ง รองแม่ทัพที่อยู่ข้างกายก็ร้องขึ้นว่า “แม่ทัพน้อย หุบเขาแห่งนี้ พวกโจรอาจซุ่มโจมตีอยู่ขอรับ”