รุ่งเช้าวันถัดมา
ลานด้านหลังที่ว่าการอำเภอ จ้าวเฟิงเหงื่อท่วมกาย
ฝึกหมัดห้าธาตุหนึ่งชุดและวิดพื้น 200 ครั้งทุกวัน กลายเป็นกิจวัตรไปแล้ว
หลี่เปิ่นเดินเข้ามาจากนอกลาน «เฟิงจื่อ เตรียมพร้อมหมดแล้ว»
จ้าวเฟิงใช้มือวักน้ำจากอ่างทองแดงที่มีน้ำเต็มใบซึ่งวางอยู่ข้างกายลูบหน้า «หวังเต๋อซุ่นเล่า?»
หลี่เปิ่นหัวเราะหึ ๆ «เจ้าเฒ่านั่นรู้ความ ตอนนี้อยู่บนรถแล้ว»
จ้าวเฟิงพยักหน้า «ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ออกเดินทาง!»
«ขอรับ!»
ที่ประตูเมืองอำเภอไล่เซียง กองทัพกบฏ 800 นายเปลี่ยนมาสวมเกราะของทหารทางการกันหมดแล้ว
เกราะที่ยึดมาได้ตั้งแต่ริมแม่น้ำจนถึงอำเภอไล่เซียงนั้นมีมากพอจะปลอมตัวทหารทั้ง 800 นายได้อย่างมิดชิด
เมื่อจ้าวเฟิงกับหลี่เปิ่นมาถึง ทุกคนก็เข็นรถบรรทุกเสบียง บนรถมีหวังเต๋อซุ่นที่ฝืนยิ้มอยู่ ขบวนเคลื่อนออกจากเมืองอย่างเอิกเกริก
มุ่งหน้าไปทางอำเภอเฉิน
....
...
สามวันต่อมา อำเภอเฉิน
เมืองแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ข้างกันนั้นมีค่ายทหารขนาดใหญ่ตั้งอยู่
ภายในค่ายมีคลังเสบียงเรียงราย ทุกสามก้าวมีทหารยาม ทุกห้าก้าวมีเวรลาดตระเวน การป้องกันแน่นหนา
นอกรั้วค่าย รถม้านับไม่ถ้วนขนส่งเสบียงเข้าสู่ค่ายอย่างต่อเนื่อง
สถานที่แห่งนี้คือค่ายใหญ่แห่งอำเภอเฉิน เป็นค่ายเสบียงและกำลังบำรุงด้านหลังของกองทัพทางการ
ยามนี้ ขุนนางหลายคนกำลังห้อมล้อมสตรีผู้หนึ่งออกมาจากประตูค่าย
สตรีนางนั้นมีคิ้วดุจกระบี่ ดวงตาสุกใสราวดวงดาว สวมเสื้อคลุมแดงกับเกราะดำ แววตาคมกริบ เครื่องแต่งกายเช่นนี้เมื่ออยู่บนใบหน้าอันงดงามเจิดจ้า กลับชวนให้มองเพลิน