กระท่อมของจ้าวเฟิง
จ้าวเฟิงทำกิจวัตรเช่นทุกวัน ลุกจากที่นอน ฝึกฝนร่างกาย แล้วกินอาหาร
วันนี้มิใช่เวรของพวกเขา จึงไม่มีธุระสำคัญอันใด
นอกเมืองยังคงเงียบสงัด ภายในเมืองก็ไม่ต่างจากวันวาน
กระทั่งยามบ่าย ทหารชั้นผู้น้อยคนหนึ่งจากข้างกายหูหย่งวิ่งมาบอกว่า หูหย่งเรียกเขาไปพบ
จ้าวเฟิงคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว จึงสวมเกราะคว้าอาวุธ แล้วตามทหารชั้นผู้น้อยไป
ในกระโจมของหูหย่ง มีทวนยาวและกระบี่สั้นวางอยู่สองข้าง หูหย่งกำลังจัดเรียงบัญชีรายชื่อด้วยสีหน้าอ่อนล้า
แม้ดูเหนื่อยล้า ทว่าบนใบหน้ากลับมีเลือดฝาดด้วยความตื่นเต้น
“ใต้เท้า” จ้าวเฟิงประสานมือคารวะ
“มาแล้วหรือ!”
หูหย่งเงยหน้าขึ้นมองจ้าวเฟิง แววตาเปี่ยมความยินดี
“มีสามเรื่อง เรื่องแรก... จ้าวสือหู่เป็นฝีมือเจ้าสังหารใช่หรือไม่”
กล่าวจบ หูหย่งก็จ้องจ้าวเฟิงเขม็ง อยากเห็นว่าเขาจะมีปฏิกิริยาเช่นไร
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวเฟิงก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป เขาพยักหน้าเบา ๆ
แท้จริงแล้ว เมื่อเห็นหูหย่งนั่งอยู่ที่นี่อย่างสบายใจ ก็รู้ว่าเรื่องราวคลี่คลายแล้ว การสังหารจ้าวสือหู่ย่อมไม่จำเป็นต้องปิดบังอีก
“ซี้ด!”
แม้คาดเดาไว้แต่แรก หูหย่งก็ยังสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง
“เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย! ก็ใช่ ฝีมือยิงธนูอันโดดเด่นเช่นนั้น หากมิใช่เจ้าแล้วจะเป็นผู้ใด”
ครู่ใหญ่ หูหย่งชูนิ้วโป้งขึ้นสูง “ทำได้งดงาม! สุนัขแก่ผู้นั้นก่อกรรมทำเข็ญมามาก สมควรตายตั้งนานแล้ว!”
“เรื่องที่สอง จดหมายลับฉบับนั้นข้ามอบให้แม่ทัพแล้ว เบื้องบนจะมอบรางวัลให้”
สายตาหูหย่งจับจ้องจ้าวเฟิง “นับแต่วันนี้ ข้าแต่งตั้งเจ้าเป็นหัวหน้ากองร้อย”
หัวหน้ากองร้อยหรือ?