บทที่ 6 กริช
เมืองซินหยาง เรือนเล็กทางใต้ของเมือง
ที่แห่งนี้มีสตรีผู้หนึ่งอาศัยอยู่
พวกจ้าวสือหู่ทำทั้งค้าขายมนุษย์ เปิดบ่อนพนัน และลักลอบตั้งหอคณิกาสำหรับกองทัพ ตราบใดเป็นกิจการชั่วช้าที่ไม่อาจเปิดเผย พวกเขาล้วนเข้าไปพัวพันทั้งสิ้น
สตรีในเรือนเป็นทั้งหญิงคนรักของจ้าวสือหู่ และแม่เล้าของหอคณิกาที่เขาลักลอบตั้งขึ้น
ปกติจ้าวสือหู่แทบไม่แวะมาที่นี่ แต่วันนี้เป็นวันที่ลูกน้องนำเงินมาส่งส่วย
“ปัง ๆ ๆ!”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก สตรีผู้นั้นยินดีนัก รีบเดินไปเปิดประตูเรือน
“ท่านพี่หู่ เหตุใดจึงมาช้านัก ปล่อยให้ข้าคอยเสียตั้งนาน”
จ้าวสือหู่มีกลิ่นสุราคละคลุ้ง “ข้าไม่ได้มีธุระอยู่แค่ที่นี่แห่งเดียว”
สตรีแย้มยิ้มอ่อนหวาน ใช้สองแขนโอบคล้องแขนเขา “ข้าก็เพียงคิดถึงพี่หู่เท่านั้น”
“อย่ามาทำท่ายั่วยวน รีบเอาเงินมา ข้ารับแล้วจะไป”
“อยู่ในห้องเจ้าค่ะ ท่านพี่หู่...”
สตรีปรายตามองอย่างเย้ายวน พยายามแนบเรือนร่างอรชรเข้ากับอกของจ้าวสือหู่ให้มากที่สุด “ข้าทุ่มเทช่วยท่านพี่หู่หาเงินถึงเพียงนี้ แต่ท่านกลับไม่มาหาข้านานแล้ว”
“คืนนี้ไม่อยู่ต่อหรือเจ้าคะ?”
กลิ่นเครื่องหอมจากกายสตรีอบอวลอยู่ในจมูกของจ้าวสือหู่ ประกอบกับฤทธิ์สุราที่กำลังขึ้นหน้า เขายิ่งรู้สึกยากจะอดกลั้น
“สองวันนี้ไม่ได้ เรื่องสำคัญยิ่งนัก แต่...” จ้าวสือหู่กวาดตามองร่องอกของนาง
“เวลาแค่นี้ไม่ทำให้เสียการหรอกเจ้าค่ะ!”
กล่าวจบ เขาก็อุ้มนางขึ้นมาในอ้อมแขน ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของสตรี ก่อนเดินเข้าไปในห้อง
ไม่นานนัก เสียงครางอ่อนหวานก็ดังระงมจากในห้อง
....
ครึ่งเค่อให้หลัง ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง