เมืองซินหยาง ที่ว่าการอำเภอ
ยามนี้ เมืองซินหยางตกอยู่ในกำมือของทหารทางการโดยสมบูรณ์แล้ว
แม่ทัพใหญ่ฉินติ้งซานกำลังรับฟังรายงานจากผู้ใต้บังคับบัญชา
“แม่ทัพใหญ่ ศึกครั้งนี้พวกเราสังหารศัตรูได้หนึ่งหมื่นคน จับโจรร้ายเป็นเชลยได้อีกกว่าหนึ่งหมื่นคน ส่วนกองทัพเรามีผู้บาดเจ็บล้มตายไม่ถึงห้าร้อยคน”
“น่าเสียดายเพียงอย่างเดียว คือปล่อยให้หัวหน้าโจรร้ายหนีไปได้”
เหล่าแม่ทัพเบื้องล่างล้วนตื่นเต้นยินดี แม้แม่ทัพใหญ่จะชราภาพแล้ว ทว่ารู้จักวางแผนบัญชาการ ยังคงเป็นเทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งต้าจิ้น
เบื้องบน ฉินติ้งซานกล่าวอย่างสุขุมว่า “เชลยหนึ่งหมื่นคนส่งไปเป็นทาสทั้งหมด ให้ซ่อมแซมกำแพงเมือง”
กำแพงเมืองซินหยางพังทลายลง ที่นี่เป็นเมืองสำคัญซึ่งอยู่ใกล้เขตใจกลางของโจรร้ายอย่างเมืองซื่อสุ่ยมากที่สุด
ฉินติ้งซานตั้งใจใช้สถานที่แห่งนี้เป็นฐานทัพแนวหน้า เพื่อสะสมเสบียงและยุทโธปกรณ์
ในเมื่อเป็นสถานที่สำหรับเตรียมเสบียงและยุทโธปกรณ์ กำแพงเมืองย่อมต้องได้รับการซ่อมแซม
“ข้าน้อยรับบัญชา”
แม่ทัพรองขานรับ ฉินติ้งซานจึงกล่าวต่อว่า “ตระกูลใหญ่ในเมืองมาครบแล้วหรือยัง?”
“เรียนท่านแม่ทัพ พวกเขามากันแล้ว ข้าน้อยให้รออยู่ด้านนอก”
“พาเข้ามา”
ไม่นานนัก คนสิบกว่าคนก็ถูกพาเข้ามา “พวกข้าคารวะท่านแม่ทัพ...”
ฉินติ้งซานพยักหน้า จากนั้นกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “ข้าต้องการเกราะหนึ่งหมื่นชุด และเสบียงสองหมื่นสือ”
สิ้นคำ ทุกคนต่างหวาดผวาขึ้นมาทันที
พวกเขาได้ยินมานานแล้วว่าท้องพระคลังว่างเปล่า แม่ทัพใหญ่เดินทางผ่านที่ใด ก็เรียกร้องให้ตระกูลใหญ่ในท้องถิ่นบริจาคเสบียงและอาหารที่นั่น
ได้ข่าวว่าตระกูลใหญ่ในอำเภอเฉินไม่ยินยอม จึงถูกยึดทรัพย์ทั้งตระกูล
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าจะถูกเรียกเอามากมายถึงเพียงนี้