หน้าประตูเมืองอำเภอล่ายเซียง
ทหารสองนายร่างสูงกับร่างเตี้ยถือทวนยาว พิงกำแพงเมืองอย่างเบื่อหน่าย ด้านหน้ามีทหารอีกสองนายเฝ้าคุมทางเข้า สกัดไม่ให้ผู้ลี้ภัยเข้าเมือง
ใต้เท้านายอำเภอมีคำสั่ง ห้ามผู้ลี้ภัยทุกคนเข้าเมืองโดยเด็ดขาด
“บัดซบ เหตุใดผู้ลี้ภัยถึงมากมายเพียงนี้” ทหารร่างเตี้ยสบถ “พวกโจรชั่วยังไม่ตายกันอีกหรือ!”
“พอเถิด อย่าบ่นเลย”
ทหารร่างสูงอีกคนเอ่ยขึ้น “ข้าได้ยินนายอำเภอกล่าวว่า แม่ทัพใหญ่ที่ราชสำนักส่งมาถูกล้อมอยู่ในเมืองซินหยางแล้ว ทั้งยังสั่งให้ทุกอำเภอรวบรวมเสบียงทหารส่งไป”
“ดูจากสถานการณ์แล้ว อีกไม่นานโจรชั่วคงถูกปราบสิ้น”
“เจ้าหนุ่ม มีเวลาว่างเช่นนี้ไม่สู้รีดไถเงินจากผู้ลี้ภัย เอาไปหาสุราดื่มหลังเลิกเวร”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทหารร่างเตี้ยก็พึมพำอย่างรังเกียจ
“พวกผู้ลี้ภัยยากจน จะมีอะไรให้รีดไถ ข้าสู้ไปพนันสักตายังดีกว่า”
ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยเล่นกัน จู่ ๆ ก็มีคนสิบคนปรากฏขึ้นเบื้องหน้า แม้เสื้อผ้าของพวกเขาจะขาดรุ่งริ่ง แต่บรรยากาศกลับต่างจากผู้ลี้ภัยโดยสิ้นเชิง
ทั้งสองพลันมีสีหน้าจริงจัง ทหารร่างเตี้ยก้าวออกไปทันที
“พวกเจ้าข้างหน้า หยุด! เป็นใครกัน!”
หูหย่งหยุดยืน พลางรีบยิ้มประจบ “เรียนใต้เท้า พวกข้าน้อยหนีภัยมาจากทางใต้ ที่นั่นกำลังทำศึกกันอยู่”
“หนีภัยหรือ?”
ทหารร่างเตี้ยกวาดตามองหูหย่งตั้งแต่หัวจรดเท้า “ที่นี่ไม่รับผู้ลี้ภัย หากอยากกินโจ๊กก็ไปอำเภอเฉิน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หูหย่งก็แสร้งทำสีหน้าลำบากใจทันที