ด้านหลังกองทหารทางการ
แม่ทัพผู้นั้นขี่ม้าตัวสูงใหญ่ มองกองทัพกบฏที่อยู่เบื้องหน้า ซึ่งกลับเป็นฝ่ายบุกเข้ามาก่อน แล้วแค่นหัวเราะ
“ฮึ! พวกคนใกล้สิ้นเรี่ยวแรง ดื่มน้ำแกงต่อชีวิตเพียงอึกเดียวก็คิดจะคืนชีพหรือ?”
“ช่างน่าขันนัก!”
“ท่านแม่ทัพ จะทำอย่างไรดี?” องครักษ์คนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังถาม
“จะทำอย่างไรหรือ? สังหารให้หมด!”
องครักษ์แสยะยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร “ขอรับ ท่านแม่ทัพ!”
จากนั้นก็สั่งการเหล่าทหารให้โอบล้อมเข้าไปทันที
ครู่ต่อมา กองกำลังทั้งสองฝ่ายก็ปะทะกัน
ทันทีที่เข้าปะทะ ทหารทางการซึ่งเข่นฆ่ามาตลอดทางพลันชะงักงัน
พวกโจรที่ดูอ่อนแอไร้ทางสู้เหล่านี้กลับฮึกเหิมขึ้นมาอย่างฉับพลัน
แต่ละคนตาแดงก่ำ คำรามก้อง พุ่งเข้ากัดฟันต่อสู้อย่างไม่คิดชีวิต
ยามปะทะกัน พวกทหารทางการกลับเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำอย่างหาได้ยาก
ท่ามกลางฝูงชน จ้าวเฟิงออกแรงฟันศีรษะทหารทางการผู้หนึ่งขาดกระเด็น
หลายวันมานี้เขาไม่เคยหยุดพักแม้ชั่วขณะอยู่ในเมืองซินหยาง เมื่อมีเวลาก็ฝึกฝนร่างกายนี้
ในที่สุดก็ได้ใช้ประโยชน์เสียที
หลังฟันทหารทางการอีกคนล้มลง จู่ ๆ ก็มีไอเย็นวาบจากด้านหลัง
หันไปมอง ก็เห็นดาบเหล็กกล้าสองเล่มฟาดเข้ามาจากด้านหลัง
จ้าวเฟิงขมวดคิ้ว ตั้งท่าจะยกดาบขึ้นปัดป้อง ทันใดนั้นร่างกำยำร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากด้านข้าง เตะทั้งสองคนกระเด็นไปไกลหลายจั้ง
จากนั้นร่างนั้นก็เร่งฝีเท้าเข้าไป ฟันดาบลงในฉับเดียว ปลิดชีพทั้งคู่
จ้าวเฟิงเพ่งมองให้ชัด ร่างกำยำนั้นคือหลี่เปิ่น!
ทั้งสองสบตากันโดยไม่เอ่ยคำใด ก่อนจะบุกเข้าไปกลางฝูงชนอีกครั้ง
.......
เมื่อหลี่เปิ่นเข้าร่วม กองทัพกบฏก็ยิ่งสู้ยิ่งกล้า
บางทีอาจเป็นเพราะทุกคนถูกต้อนจนถึงทางตัน จึงรู้ว่ามีเพียงการเข่นฆ่าเท่านั้นที่จะทำให้รอดชีวิต
แขนขาด ก็ใช้ขา!
ขาขาด ก็พุ่งเข้าไปกัด...!
ในชั่วขณะนั้น กองทัพกบฏทุกคนระเบิดเจตจำนงต่อสู้จนถึงที่สุด กัดฟันทุ่มชีวิตเข้าจู่โจมทหารทางการอย่างบ้าคลั่ง