กองบัญชาการกลางของกองทัพหลวง
ฉินติ้งซาน แม่ทัพใหญ่ ยืนอยู่บนรถศึก รอบกายมีทหารจำนวนมากกำลังเตรียมเครื่องล้อมเมือง
ขณะนั้น ทหารชั้นผู้น้อยนายหนึ่งวิ่งมาจากที่ไกล
“ท่านแม่ทัพใหญ่ แม่ทัพให้มาถามว่า พวกโจรกำลังจะหนี จะให้ไล่ตามหรือไม่!”
ฉินติ้งซานจับจ้องเมืองซินหยาง แววตาชราลึกล้ำจนยากหยั่งถึง
“ส่งทหารม้ากองเล็กไล่ตามไปก็พอ จงถ่ายทอดคำสั่งข้า พวกโจรเสียขวัญกำลังใจแล้ว ให้ทั้งกองทัพเคลื่อนพลได้ เป้าหมายคือเมืองซินหยาง”
“พรุ่งนี้ยามเที่ยง ข้าจะดื่มชาอยู่ในจวนเจ้าเมือง”
“ขอรับ...!”
......
เมืองซินหยาง ทางเล็กในหุบเขานอกเมืองทางใต้
ขณะที่ฉินติ้งซานออกคำสั่งบุกโจมตี ทหารกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่นี่อย่างเงียบเชียบ
“ท่านเฉิน พวกเราจะจากไปเช่นนี้หรือ?”
เฉินอิงหันกลับไปมองเมืองซินหยาง แววตาลึกล้ำและสงบนิ่ง
ราวกับเมืองซินหยางที่กำลังลุกไหม้ แสงเพลิงพวยพุ่ง เสียงกรีดร้องดังระงม มิได้เกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นว่าการลอบโจมตียามค่ำคืนของหลี่เปิ่นล้มเหลว เขาก็เดินลงจากกำแพงเมืองอย่างเงียบงัน
ทั้งยังออกคำสั่ง ห้ามผู้ใดเปิดประตูเมืองโดยพลการ ให้รักษาเมืองซินหยางไว้จนถึงที่สุด
ส่วนตัวเขาอาศัยจังหวะที่ความสนใจของทหารหลวงมุ่งไปยังหลี่เปิ่นกับพวก พาทหารกลุ่มเล็กออกจากประตูใต้ไปอย่างลับ ๆ เพียงลำพัง
การทอดทิ้งหลี่เปิ่นเป็นหนทางเดียวที่เขาคิดออกหลังจากรู้ว่าเมืองกำลังจะแตก
ไม่ว่าการลอบโจมตีจะสำเร็จหรือไม่ เขาก็จะถอนตัว ส่วนกองทัพกบฏสามหมื่นนายในเมือง...