สะอาดหมดจด ฉับไว ไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย!
ทุกคนต่างอ้าปากค้างจ้องมองจ้าวเฟิง สตรีที่เมื่อครู่ยังพุ่งชนไปทั่ว กลับถูกสยบลงได้อย่างง่ายดาย
ท่ามกลางฝูงชน หลี่เปิ่นจ้องจ้าวเฟิงอย่างตะลึงงัน
ก่อนหน้านี้เขารู้ว่าฝีมือยิงธนูของจ้าวเฟิงล้ำเลิศ ทว่าไม่คาดคิดเลยว่าแม้แต่กำลังต่อสู้ก็ยังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
มีเพียงหูหย่งที่มีท่าทีไม่แปลกใจแม้แต่น้อย ตั้งแต่อยู่เมืองซินหยาง เขาก็รู้แล้วว่าจ้าวเฟิงมิใช่คนธรรมดา
จ้าวเฟิงไม่สนใจท่าทีเหม่อลอยของทุกคน เขาก้มเก็บทวนยาวสีดำสนิทขึ้นมา แล้วพึมพำว่า “ทวนเล่มนี้ไม่เลว หากมีโอกาส ข้าควรฝึกเพลงทวนดูหรือไม่?”
จ้าวเฟิงส่ายหน้า จากนั้นก้มมองสตรีผู้นั้น “มัดนางไว้!”
สิ้นคำสั่ง ทหารกองทัพกบฏหลายคนก็รีบเข้าไปมัดสตรีผู้นั้น
ฉินเจาหนิงดิ้นรนสุดกำลัง แต่ก็ไร้ประโยชน์ ทำได้เพียงจ้องจ้าวเฟิงเขม็ง
“โจรชั่ว! ปล่อยข้า!”
“ข้าจะฆ่าเจ้า! หากแน่จริงก็ประลองกับข้าตัวต่อตัว!”
ฉินเจาหนิงคิดเพียงว่าก่อนหน้านี้ตนประมาทศัตรู
จ้าวเฟิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ลอบคิดในใจ เมื่อครู่มิใช่การประลองตัวต่อตัวหรอกหรือ?
จ้าวเฟิงไม่สนใจคำด่าทอของสตรี เก็บทวนยาวแล้วสั่งให้ทุกคนเร่งกวาดล้างสนามรบ
ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน หากทหารทางการตามมาทัน ย่อมต้องพัวพันกันอีกยกใหญ่
ครึ่งชั่วยามต่อมา กองทัพกบฏ 800 นายกวาดล้างสนามรบเสร็จสิ้น ก่อนจากไปอย่างรวดเร็ว
ทั่วทั้งหุบเขาอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ศพจำนวนมากกระจัดกระจายอยู่ทั่ว
ทว่าทุกเสียงกลับเงียบสงัดลงอีกครั้ง
......
ตะวันลับฟ้า ท้องนภาเริ่มมืดลง
นอกหุบเขามีกองกำลังอีกกลุ่มหนึ่งมาถึง
คนกลุ่มนี้มิใช่ใครอื่น หากเป็นซุนเหอรองเจ้าเมือง ซึ่งนำกำลังมาจากค่ายใหญ่ในอำเภอเฉิน และตามหาฉินเจาหนิงมาตลอดทางจนถึงที่นี่
ค่ายใหญ่ในอำเภอเฉินมีกองทหารม้าเพียง 2,000 นาย โจรปล้นชิงไป 1,000 ตัว ส่วนฉินเจาหนิงนำไปอีก 1,000 ตัว