ทางนี้ หลิงซื่อตีเดินเข้าโรงเรียนแล้วตรงไปที่โรงอาหารก่อน
เธอยังท้องว่างอยู่ แต่ในกระเป๋าไม่มีเงินสักบาท
โรงอาหารมีสามชั้น ชั้นหนึ่งกับชั้นสองเป็นโรงอาหารนักเรียน แต่หลิงซื่อตีไม่ได้แวะ เดินตรงขึ้นไปยังโรงอาหารครูบนชั้นสามอย่างชำนาญ มุ่งไปยังที่นั่งริมหน้าต่างด้านในสุด ที่โต๊ะใหญ่มีครูนั่งอยู่สามคน
ครูผู้หญิงสวมแว่นเป็นครูคณิตศาสตร์ของเธอ เธอเห็นหลิงซื่อตีก่อนใคร จึงโบกมือเรียก
“เจาตี พวกครูกำลังพูดถึงเธออยู่พอดี ทำไมเมื่อเช้าไม่มาเรียนล่ะ”
หลิงซื่อตีเดินเข้าไป ครูคณิตศาสตร์ขยับที่นั่งให้พลางบอกเธอนั่ง “โธ่เอ๊ย หน้าเธอไปโดนอะไรมา พ่อเธออาละวาดอีกแล้วเหรอ”
หลิงซื่อตีพยักหน้า
ครูผู้ชายที่นั่งตรงข้ามเป็นครูภาษาจีนของเธอ เขาฟาดตะเกียบลงบนโต๊ะด้วยความโมโห “พ่อเธอเป็นอะไรไป เด็กดีขนาดนี้ยังตีได้ลงคอ! ไม่ใช่เพิ่งเป็นครั้งสองครั้งด้วย เมื่อเช้าที่ไม่มาเรียนก็เพราะโดนเขาตีใช่ไหม”
ครูฟิสิกส์มองเธออย่างเอ็นดู “ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม เดี๋ยวครูไปซื้อบะหมี่มาให้ชามหนึ่ง”
หลิงซื่อตีลูบท้องที่หิวจนไส้กิ่ว แล้วเลือกพูดความจริง “เมื่อเช้าหนูไปเปลี่ยนชื่อมาค่ะ พ่อเลยตีหนูเพราะเรื่องนี้”
ครูภาษาจีนตบมือฉาด “เปลี่ยนดีแล้ว! ชื่อเธอมันเป็นเศษซากความคิดศักดินา ไม่คู่ควรกับเธอเลย! แล้วเปลี่ยนเป็นชื่ออะไรล่ะ”
หลิงซื่อตีตอบ “หลิงซื่อตี”
ครูทั้งสามหันมามองเธอ “หืม?”
หลิงซื่อตีอธิบาย “ซื่อที่แปลว่าตาย ตีที่แปลว่าน้องชายค่ะ”