“หลิงเจาตี คืนมาเดี๋ยวนี้!”
หลิงเฟยต้าฝืนความเจ็บปวดพยายามลุกขึ้นไปแย่งคืน แต่พอเดินเข้าใกล้หลิงซื่อตี ก็ถูกเธอเหยียบเท้าเข้าให้อย่างแรงจนบาดเจ็บซ้ำ “โอ๊ย! โอ๊ย!!”
อยากจะก้มลงกุมเท้า แต่พอก้มมากเอวก็เจ็บ ตอนนี้เขาเหมือนลิงบาบูนตัวใหญ่ที่กำลังกระโดดอยู่บนกระทะร้อน ดูน่าขันเหลือเกิน
หลิงอู๋โหยวถือโทรศัพท์เขย่าให้เขาดู “อย่างแรก ฉันไม่ได้ชื่อหลิงเจาตี ฉันชื่อหลิงซื่อตี ซื่อตีที่แปลว่าน้องชายตาย เข้าใจไหม”
“แล้วอีกอย่าง เมื่อกี้ฉันก็พูดไปแล้วว่า ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ นายก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างเป็นสุข”
พูดแล้วเธอก็เลิกคิ้วยิ้มให้หลิงเฟยต้า ก่อนเดินไปริมทางเดิน ก้มมองลงไปข้างล่างเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ จากนั้นก็ปล่อยมือโดยไม่ลังเล ปล่อยให้มือถือผลไม้ที่หลิงเฟยต้าเพิ่งได้มาไม่กี่วันจบชีวิตอันแสนสั้นลงเช่นนั้น
“หลิงเจาตี!! อ๊าก ฉันจะฆ่าเธอ!!”
หลิงเฟยต้าแทบคลั่ง โทรศัพท์รุ่นล่าสุดเครื่องนี้เป็นของที่คุณย่าซื้อให้เขาด้วยเงินบำนาญที่เก็บสะสมไว้กับเงินค่าครองชีพที่ขอจากพ่อแม่ ทั้งที่เขาเพิ่งได้เล่นไม่ถึงสองวัน! วันนี้เขาตั้งใจเอามาอวดเพื่อนร่วมชั้น ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันได้หยิบออกมาโชว์ หลิงเจาตีก็ทำลายมันเสียแล้ว!
“อ๊ากกก!”
เขากรีดร้องอย่างบ้าคลั่งเหมือนตัวตลกเสียสติ พร้อมวิ่งเข้าใส่หลิงซื่อตี แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงเข้มงวดเสียงหนึ่งก็ดังมาจากใต้บันได
“เฮ้! ทำอะไรกัน!?”
หลิงเฟยต้าชะงัก หันไปมอง แล้วก็พบว่าเป็นครูฝ่ายปกครองของชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง หัวล้านผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด เขาพลันนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเพิ่งตะโกนเสียงดังรบกวนคนอื่นแค่ไหน ตอนนี้มีนักเรียนไม่น้อยออกมายืนดูเหตุการณ์ที่ทางเดินแล้ว