หลิงเจาตีขมวดคิ้วที่รกยุ่งแน่นขึ้น เธอแทบจะรักษามารยาทพื้นฐานเอาไว้ไม่ไหวแล้ว
“ป้าเหวินคะ ป้าบอกว่าพอเรียนจบก็เริ่มทำงานที่นี่เลย ถ้านับถึงวันนี้ก็สิบสามปีกับอีกหกเดือน หักวันหยุดนักขัตฤกษ์ออกก็มีมากกว่าสี่พันวันแล้วนะคะ ทำไมเรื่องที่ผู้ใหญ่สามารถเปลี่ยนชื่อตัวเองได้ถึงยังไม่รู้ล่ะคะ ไม่ว่าป้าหรือพ่อแม่เฉิน ก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนฉันทั้งนั้น”
ป้าเหวินมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าตะลึงงัน ในใจนึกแปลกใจว่าเธอรู้ระยะเวลาทำงานของตัวเองได้ชัดเจนขนาดนี้ได้อย่างไร แม้แต่ตัวเธอเองยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
แต่เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ตระกูลหลิงยังไม่ย้ายออกไป เธอก็แวะไปนั่งเล่นที่นั่นเป็นครั้งคราว บางทีอาจเคยพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาสักครั้งก็ได้ แต่เด็กคนนี้จำได้แม่นขนาดนี้ได้อย่างไรนะ
เสียงเย็นชาของหลิงเจาตีดึงความคิดของเธอกลับมา “ป้าเหวินคะ ถ้าป้าไม่ยอมช่วยฉันเปลี่ยนชื่อ ฉันจะลงไปร้องเรียนป้าทันทีเลยนะคะ”
ป้าเหวิน: …
เปลี่ยนก็ได้ เธอเปลี่ยนให้ก็ได้ไม่ใช่เหรอ
ยังไงนี่ก็เป็นเรื่องของบ้านคนอื่น เธอเข้าไปยุ่งไม่ได้อยู่แล้ว!
หลิงเจาตี... ไม่สิ หลิงซื่อตีเปลี่ยนชื่อเสร็จแล้วก็นั่งรถโดยสารกลับบ้าน
พอเธอจากไป ป้าเหวินก็รีบเล่าเรื่องนี้ให้คนตระกูลหลิงฟัง แถมยังถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐานสองสามรูป
แต่เดิมเรื่องนี้ก็ไม่มีทางเป็นความลับอยู่แล้ว
หลิงซื่อตีก้าวเข้าประตูบ้าน ก็เห็นพ่อ แม่ และย่านั่งอยู่บนโซฟา พ่อกับแม่มีสีหน้าโกรธจัด ส่วนย่าถือกระดาษทิชชูเช็ดน้ำตา