พาคนมาถึงแล้ว ซ่งเว่ยอันก็สลัดความรู้สึกผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ทิ้งไป แล้วพูดอย่างมีเหตุผลเต็มที่ว่า “เธอนอนหอพักในสถานีทุกวันแบบนี้มันเรื่องอะไรกัน คืนนี้มานอนที่บ้านฉันไปก่อนแล้วกัน”
เมิ่งชุนถังก็พูดเสริมว่า “ใช่แล้ว เธอกำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต จะไปนอนหอพักได้ยังไง”
หลิงอู๋โหยว: ?
เดี๋ยวก่อน เรื่องสองเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกันตรงไหน?
แถมเธอก็หยุดสูงมานานแล้วด้วย
แม้เธอจะไม่อยากรบกวนคนอื่น แต่ถึงขั้นนี้แล้วถ้ายังยืนกรานจะกลับไป ก็ดูไร้น้ำใจเกินไปหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น…หัวหน้าหน่วยซ่งกับพวกเขาก็มีน้ำใจขนาดนี้
แค่คืนเดียวเอง หลิงอู๋โหยวคิด
“งั้นคืนนี้ก็ต้องรบกวน…”
“โธ่ ไม่รบกวนหรอก ไม่รบกวน!” เมิ่งชุนถังพูด “มา ฉันพาไปดูห้อง ฉันแซ่เมิ่ง เธอเรียกฉันว่าคุณป้าเมิ่งก็ได้ งั้นฉันเรียกเธอว่าน้องหลิงแล้วกัน”
เมิ่งชุนถังรับกระเป๋าเป้จากอ้อมแขนของเธอไปอย่างใส่ใจ ท่าทางเป็นธรรมชาติจนหลิงอู๋โหยวปฏิเสธไม่ทัน เธอถูกโอบพาไปถึงหน้าห้องหนึ่ง เมิ่งชุนถังผลักประตูเปิด ข้างในเป็นห้องนอนรองขนาดไม่ใหญ่ โทนสีโดยรวมเป็นสีเทาอมขาวอบอุ่น โต๊ะเขียนหนังสือ เตียง ตู้เสื้อผ้า…ทุกอย่างจัดเก็บไว้อย่างเรียบร้อย
ห้องนี้มีบรรยากาศของการใช้ชีวิตอย่างชัดเจน เป็นห้องที่มีคนอาศัยอยู่
หลิงอู๋โหยวหยุดยืนอยู่กับที่โดยไม่รู้ตัว “ให้ฉันนอนห้องของลูกชายพวกคุณ จะไม่ค่อยเหมาะหรือเปล่า?”
เมิ่งชุนถังคิดว่าเธอกังวลเรื่องความสะอาด “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร! ฉันทำความสะอาดแล้ว ผ้าปูที่นอนก็เปลี่ยนเป็นผืนใหม่ เธอนอนแก้ขัดไปก่อนแล้วกัน”