สือหยวนถามว่า “พี่กวน เมื่อก่อนพวกคุณเคยไปที่บ้านของหวังชิงมาหรือเปล่า?”
กวนจื่อผิงตอบว่า “หวังชิงเป็นคนต่างถิ่นที่เข้ามาทำงาน พวกเราตำรวจตรวจสอบห้องแล้วไม่มีปัญหา เจ้าของบ้านก็คืนเงินมัดจำให้ครอบครัวเธอตอนสิ้นเดือนโดยตรง ผู้เช่าใหม่ก็ย้ายเข้ามาอยู่หลายเดือนแล้ว”
“ภูมิหลังของหวังชิงเรียบง่าย ไม่มีหนี้สิน คนรอบตัวเธอต่างบอกว่าเธอเป็นคนถ่อมตัวและสุภาพ ไม่เคยได้ยินว่ามีศัตรู ฉันไม่คิดว่าเธอจะเลือกหายตัวไปเอง”
สือหยวนกดปุ่มเว้นวรรคบนคีย์บอร์ด ในภาพ หวังชิงหมุนหัวไปมาเหมือนกำลังมองอะไรบางอย่าง เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่ถูกหน้ากากปิดบังไว้มิดชิด
“ในสำนวนคดีมีรูปห้องของหวังชิง แต่ฉันไม่เห็นหมวก แสดงว่าเธอไม่เคยมีนิสัยใส่หมวก แต่ในกล้องวงจรปิดเธอไม่เพียงใส่หมวก ยังใส่หน้ากากอีกด้วย เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้ใครจำได้”
หมวก... และหน้ากาก?
หลิงอู๋โหยวชะงักกะทันหัน เธอกลับไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เลื่อนภาพกล้องวงจรปิดย้อนกลับไปไม่กี่นาที กลับไปยังช่วงก่อนที่รถจะสั่น
ความสนใจของเธอขยับจากผู้ชายสองคน ไปยังผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ทางซ้ายหลังของจ้าวอันฉี
คนผู้นั้นหันหน้าเข้าหากล้อง ก้มหน้าดูเหมือนกำลังดูโทรศัพท์ เธอสวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตบางๆ ใส่หมวกและหน้ากาก ทำให้มองไม่เห็นใบหน้า ใต้หมวกเป็นผมยาวสีดำธรรมดา คุณภาพเส้นผมค่อนข้างดี เรียบลื่นสลวยทอดลงมาที่หน้าอก
ตอนที่จ้าวอันฉีรู้สึกตัวว่าถูกลวนลาม เธอหันไปมองผู้ชายสองคนที่อยู่ข้างๆ โดยสัญชาตญาณ