จ้าวอันฉีบอกว่าตัวเองพบกับพวกโรคจิตตอนใกล้จะลงรถ หลิงอู๋โหยวจึงเริ่มดูจากครึ่งชั่วโมงก่อนที่เธอจะลงจากรถ ในแปดนาทีสุดท้ายประตูเปิดครั้งหนึ่ง ผู้โดยสารขึ้นลงสับเปลี่ยนกัน ทำให้จู่ๆ ก็มีใบหน้าใหม่ๆ มากมาย
หลิงอู๋โหยวเพ่งความสนใจไปที่ผู้ชายที่อยู่ใกล้จ้าวอันฉี ชายวัยกลางคนผมบางคนหนึ่ง และพนักงานออฟฟิศสะพายเป้คนหนึ่ง ทั้งคู่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลา
ตู้รถไฟสั่นสะเทือนอยู่ครู่หนึ่ง หลิงอู๋โหยวเห็นใบหน้าของจ้าวอันฉีได้ยากยิ่งท่ามกลางฝูงชนที่โอนเอน เธอปรับเป็นความเร็ว 0.5 เท่า สีหน้าของจ้าวอันฉีชัดเจนขึ้นมาก คิ้วเรียวขมวดมุ่น ด้วยความตื่นตกใจและสับสน
วินาทีถัดมา ใบหน้าของเธอก็ถูกบดบังอีกครั้ง แต่มองเห็นได้ว่าเธอขยับตัวอย่างเห็นได้ชัด และไม่ดูโทรศัพท์อีกต่อไป
ดูจากปฏิกิริยาของเธอแล้ว น่าจะเพิ่งถูกลวนลามมาหมาดๆ แต่ผู้ชายสองคนที่อยู่ข้างๆ เธอกลับมีท่าทีปกติ ไม่มีอะไรผิดปกติ และที่สำคัญคือบนรถไฟใต้ดินคนเยอะเกินไป นอกเหนือจากช่วงไหล่ขึ้นไป ส่วนล่างของร่างกายถูกบดบังเกือบทั้งหมด จริงๆ แล้วมองไม่เห็นว่ามือของทั้งสองคนก่ออาชญากรรมหรือไม่
อีกทั้งชายวัยกลางคนผมบางคนนั้นก็เผยใบหน้าให้เห็น ส่วนพนักงานออฟฟิศสะพายเป้แม้จะหันหลังให้กล้อง แต่ดูจากรูปร่างและทรงผมแล้วไม่ใช่หยางฉี่อี้
หรือว่าเงื่อนไขเรื่องลวนลามทางเพศนี้เป็นแค่เรื่องบังเอิญ?
หลิงอู๋โหยวขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาจ้าวอันฉี