สือหยวนเอี้ยวหน้ามองไปด้านข้าง เห็นหลิงอู๋โหยวกำลังสำรวจสภาพแวดล้อมรอบโต๊ะทำงานด้วยสายตาประเมิน เขาจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ “มองอะไรอยู่?”
หลิงอู๋โหยว: “อะไรก็ไม่เกี่ยวกับนาย”
สือหยวน: “.”
คนน่ารำคาญ!
พาคนน่ารำคาญขึ้นไปชั้นบน สือหยวนใช้ทักษะการเข้าสังคมอันคล่องแคล่วของเขาถามคนไม่กี่คน ก็หาที่นั่งทำงานของหยางฉี่อี้เจอในไม่ช้า
พื้นโต๊ะสะอาดเป็นระเบียบ เรียงไว้ด้วยของใช้สำนักงานทั่วไป หลิงอู๋โหยวดึงลิ้นชักออกมาหลายอัน ก็เป็นของธรรมดาๆ ไม่มีอะไรพิเศษ
ข้างๆ คือห้องน้ำชา สือหยวนเดินไปซื้อน้ำแร่มาสองขวด ส่งให้หลิงอู๋โหยวหนึ่งขวด ได้รับคำขอบคุณที่ปราศจากความซาบซึ้งใจใดๆ กลับมาประโยคหนึ่ง
รออยู่ราวสิบนาที ผู้คนก็ทยอยเดินเข้าออฟฟิศที่หน้าประตู มีชายวัยราวสี่สิบปีจ้องมองทั้งสองคนด้วยสายตาระแวง ก่อนจะไปนั่งที่ตำแหน่งข้างๆ ของหยางฉี่อี้
หลิงอู๋โหยวเหลือบมองเขาคราเดียว แล้วเดินเข้าไปถาม “สวัสดีค่ะ ขอถามหน่อยได้ไหมคะว่า คุณรู้จักหยางฉี่อี้ไหม?”
ชายคนนั้นพยักหน้าอย่างระมัดระวัง “รู้จักสิ เพื่อนร่วมงานฉันเอง พวกเธอเป็นนักเรียนใคร?”
สือหยวนหยิบบัตรตำรวจชั่วคราวออกมา “สวัสดีครับ เราคือตำรวจ รบกวนคุณให้ความร่วมมือกับงานของเราด้วยนะครับ”
ชายคนนั้นชำเลืองมองบัตรตำรวจ แววตาเริ่มกวาดมองหลิงอู๋โหยวขึ้นลง “ตำรวจ? พวกเธออายุเท่าไหร่กันแล้ว เรียนจบหรือยัง? ผู้หญิงอย่างเธอเป็นตำรวจได้ด้วยเหรอ?”
หลิงอู๋โหยวยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “นายมองอะไร?”