ตอนเจ็ดโมงครึ่ง หลิงอู๋โหยวถูกเสียงนาฬิกาปลุกปลุกให้ตื่นตรงเวลา
เธอลืมตาขึ้น แสงแดดยามเช้าส่องผ่านช่องเล็ก ๆ ระหว่างม่านมากระทบพื้นกับเตียง ทำให้ห้องที่ไม่ได้เปิดไฟสว่างขึ้นมาบ้าง
แม้จะฝันเรื่องไม่น่าพอใจมา แต่บางทีอาจเป็นเพราะได้นอนเต็มอิ่ม ตอนนี้เธอจึงรู้สึกกระปรี้กระเปร่าพอสมควร
หลังเปลี่ยนเสื้อผ้า หลิงอู๋โหยวก็เก็บสัมภาระที่มีไม่มากนัก พยายามจัดห้องให้กลับไปเหมือนเดิม เธอสะพายกระเป๋าใบใหญ่เดินออกจากห้อง กลิ่นหอมกรุ่นก็ลอยมาแตะจมูก เดิมทีหลิงอู๋โหยวคิดว่าจะออกไปทันที แต่จู่ ๆ ร่างกายกลับไม่อยู่ในบังคับ เดินมุ่งหน้าไปทางห้องครัว
“โครกคราก~”
หลิงอู๋โหยวกุมท้อง สายตาเหม่อลอยมองอาหารเต็มโต๊ะ ในหัวมีความคิดเดียวว่า ดูน่ากินจัง
“เอ๊ะ ตื่นเช้าขนาดนี้เลยเหรอ วันนี้เธอกับตาซ่งไม่ได้หยุดหรือ ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ”
เมิ่งชุนถังเดินออกมาจากห้องครัว มือถือถ้วยนมถั่วเหลืองทำเองมาสองถ้วย “ฉันกำลังคิดอยู่พอดีว่าอีกเดี๋ยวจะไปปลุกพวกเธอ”
หลิงอู๋โหยวมองคุณป้าเมิ่งที่สวมผ้ากันเปื้อน ดูก็รู้ว่าทำอาหารเก่ง แล้วอธิบายว่า “วันนี้หัวหน้าหน่วยซ่งหยุดค่ะ แต่ฉันเป็นตำรวจจากสถานีตำรวจเฮยซาที่ถูกส่งมาช่วยงานที่กองบัญชาการชั่วคราว พอคดีจบก็ต้องกลับไปทำงานที่เฮยซาต่อค่ะ”
“งั้นก็ลำบากแย่เลย” เมิ่งชุนถังพูดอย่างเห็นใจ พลางจูงเธอให้นั่งลง แล้วยกถ้วยนมถั่วเหลืองมาวางตรงหน้า “กินเยอะ ๆ นะ กินเสร็จแล้วฉันจะไปเรียกตาซ่งให้ตื่นมาส่งเธอ”