เสี่ยวหลี่ชะงักไป “อ้าว? ก็ได้ คุณคิดเท่าไหร่?”
หลินอิ่งกำลังจะบอกราคา แต่หลิงอู๋โหยวกลับพูดขึ้นว่า “ฉันพูดจนเหนื่อยแล้ว คุณคุยกับเขาเองเถอะ”
เสี่ยวหลี่จึงเริ่มต่อรอง “เรื่องที่คุณเล่าเป็นเรื่องมือสองนี่ ต้องลดราคาให้หน่อยสิ”
หลินอิ่งลูบอกตัวเองแล้วรู้สึกว่าฝีปากสู้หลิงอู๋โหยวไม่ได้ จึงเสนอราคาย่อมเยาให้ “เอางี้ คุณจ่าย 188 ก็แล้วกัน”
เสี่ยวหลี่บอกว่า “88 ไม่งั้นฉันรอตอนน้องหลิงอยากเล่าแล้วค่อยมาฟังก็ได้”
หลินอิ่งพูดไม่ออก นี่ก็มีวิธีแบบนี้ด้วยเหรอ สุดท้ายเธอก็ยอม “ได้ งั้น 88 ก็ได้”
เสี่ยวหลี่ว่า “เยี่ยมเลย รอแป๊บ ฉันไปเอาเมล็ดแตงโมมาก่อน”
หลิงอู๋โหยวพูดขึ้นมาทันที “คุณต้องโอนให้ฉันเพิ่มอีกยี่สิบ”
หลินอิ่ง: ?
เธออึ้งไป “ทำไมฉันต้องจ่ายให้คุณเพิ่มอีกยี่สิบ?”
หลิงอู๋โหยวทำหน้าตาแบบนายทุน “ค่าลิขสิทธิ์”
หลินอิ่ง: ……
หลิงอู๋โหยว คุณนี่ใจดำจริง ๆ!!
หลิงอู๋โหยวอารมณ์ดีไม่น้อย หลังใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงทำเงินได้ตั้งสองร้อยเจ็ดสิบ เธอนั่งอ่านนิยายเล่นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเริ่มมีวินัย ลุกขึ้นมาแปลบทความหาเงินต่อ อย่างไรเสียเธอก็จนถึงขั้นไม่มีสิทธิ์ปล่อยตัวขี้เกียจนานเกินไป ตั้งแต่เธอเข้ามหาวิทยาลัย หลิงเฉียงกับเฉินอิงเหมยก็ไม่เคยให้เงินค่าครองชีพเธออีกเลย แม้แต่ค่าเล่าเรียนก็เป็นเธอที่ทำงานหาเอง
พวกเขาอ้างอย่างสวยหรูว่า เพื่อฝึกให้เธอปรับตัวเข้ากับสังคมได้เร็วขึ้น
แต่ความจริงหลิงอู๋โหยวรู้ดีว่า เงินที่เธออุตส่าห์ประหยัดไว้ทั้งหมดถูกเอาไปจ่ายค่าเรียนพิเศษเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้หลิงเฟยต้า เรียนตัวต่อตัว ชั่วโมงละอย่างน้อยห้าหกร้อย แพงชะมัด