หลิงอู๋โหยวสบเขาด้วยความงุนงง “ก็ไม่ได้กินของนายสักหน่อย”
สือหยวน: ...
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น” เขาอธิบาย “เธอกินเยอะขนาดนี้ไหวเหรอ? ไม่กลัวอ้วนหรอกหรือ?”
“ฉันอยากอ้วน” ตะเกียบของหลิงอู๋โหยวคีบแผ่นหมี่เย็นย่างขึ้นมาชิ้นใหญ่ เธอยื่นยิ้มให้สือหยวน “ถ้าอ้วนได้เท่าคิงคองคงจะดี ฉันจะได้ชกไอ้โง่พวกนั้นทีละหมัด”
สือหยวน: ...
เขาก้มลงจิบอเมริกาโนเย็น ๆ อย่างเงียบ ๆ
เจ้าคนนี่...คิดอะไรแบบคนปกติไม่ได้จริง ๆ
อย่างไรก็ตามสือหยวนรู้ดี หลิงอู๋โหยวเป็นคนที่แข็งกร้าวและสุดโต่ง เธอไม่แคร์สายตาคนอื่น มักจะเห็นแก่ตัวอย่างยิ่งยวด เรื่องใดที่กระทบผลประโยชน์ของเธอ เธอจะไม่มีวันยอมทน
รวมถึงการเสริมอาวุธให้ตัวเองอย่างไม่ลดละ เพื่อที่เธอจะได้เปิดฉากด่าคนทั้งโลกได้ทุกเมื่อ
เมื่อทั้งคู่กลับมาถึงห้องทำงาน ซ่งเว่ยอันกลับมาพร้อมเพื่อนร่วมงานสองคนแล้ว เขาจึงแนะนำให้หลิงอู๋โหยวรู้จัก:
“คนหัวโล้นนี่ชื่อกวนจื่อผิง ไอ้โสดสามสิบปี เรียกเขาว่าพี่กวนก็ได้”
“ไอ้โง่ข้าง ๆ คือฉือซีกวาน มาอยู่หน่วยสองปียังไม่เรียนรู้ที่จะใช้หัว ไอ้โง่เอ๊ย น้องสาวเธอยอมอึดอัดใจหน่อย เรียกเขาว่าพี่เสียเถอะ”
ชื่อช่างแปลกประหลาดจริง ๆ
หลิงอู๋โหยวมองไปที่คนหัวโล้น พี่ชายท่าทางเข้มแข็ง หน้าตาดุ ๆ แต่ดูไว้ใจได้ และพูดจาเพราะด้วย: “สวัสดีครับน้องหลิง เจอกันก็ถือเป็นวาสนา มีเรื่องอะไรก็บอกพี่ได้”