งานสำรวจข้างนอกใกล้เสร็จแล้ว เจ้าหน้าที่เทคนิคกำลังเก็บงานกันอยู่ ซ่งเว่ยอันยืนอยู่ที่หน้าต่าง กำผมตัวเองแล้วคุยโทรศัพท์ ดูหงุดหงิดมาก
“เจ้าของบ้านไม่ให้เข้า? เอาบัตรประชาชนให้ดูหรือยัง? ต้องการดูหมายค้น? ให้ตายเถอะ ปีนี้ยายแก่นี่รู้กฎหมายดีกว่าที่คิดอีกนะ?...ได้ๆ งั้นรอเจ้าของบ้านกลับมาก่อน พูดจาดีๆ กับเขา จำเป็นต้องขอเข้าก็ต้องขอ ท่าทีให้ดีๆ เข้าใจไหม?”
เขาวางสาย เห็นหลิงอู๋โหยวก็เรียก “หนู มาทางนี้หน่อย”
หนูคนนั้นเดินไปหา
ซ่งเว่ยอันพูด “ฉันคุยกับสถานีตำรวจเฮยซาแล้วนะ ก่อนที่คดีของหยางฉี่อี้จะคลี่คลาย เธอมากับฉันก่อน ดูที่เกิดเหตุเป็นไงบ้าง? ได้แล้ว ฉันจะพาเธอกับสือหยวนไปกินข้าว แล้วค่อยกลับสถานี”
หลิงอู๋โหยว “ได้ค่ะ”
หกโมงเย็นเดือนตุลาคม เมืองไห่โจวยังไม่ทันมืด ซ่งเว่ยอันพาเด็กฝึกงานสองคนแวะกินข้าวที่ร้านข้างทาง เห็นว่ามีผู้ชายตัวโตสองคน เขาเลยสั่งอาหารเยอะ แต่ไม่คิดว่าลูกศิษย์ตัวโตของตัวเองจะกินไปแค่ชามเล็กๆ เคี้ยวคำแล้วคำเล่า ส่วนเด็กสาวคนใหม่กลับกินไปสองชามครึ่งราวพายุทอร์นาโด
ซ่งเว่ยอันอ้าปากค้าง “หนูเอ๊ย นี่เธอสามวันไม่ได้กินข้าวหรือไง?”
หนูหลิงกลืนอาหารในปากลงอย่างรวดเร็ว “ไม่ได้ค่ะ หนูกินมื้อเที่ยงมาแล้ว”
ซ่งเว่ยอันมองจานอาหารที่ว่างเปล่าตรงหน้าเธอ พยักหน้า “กินได้ก็เป็นบุญ อีกอย่างสาวๆ อย่างพวกเธอก็ควรกินเยอะๆ จะได้มีแรง ออกไปข้างนอกจะได้ไม่ถูกคนอื่นรังแก”