หลิงอู๋โหยวเองก็เป็นคนชอบมองคนหน้าตาดี จึงเอ่ยปลอบใจเขาอย่างใจดีว่า
“คุณเล่นใหญ่เกินไปแล้ว ฉันยังไม่ได้ด่าคุณสักหน่อย”
สือหยวน: …จิ๊
เมื่อกี้ยังโจมตีไม่เลือกหน้าอยู่เลยแท้ ๆ
“คุณรู้ไหม” หลิงอู๋โหยวเท้าคาง เอ่ยขึ้นราวกับพูดไปเรื่อย “จริง ๆ แล้วผู้หญิงที่เคยตกเป็นเป้าของสายตาแบบชายมักมีอาการตกค้างร้ายแรง พวกเธอจะรู้สึกอยู่เสมอว่ามีคนจับจ้อง ไม่ว่าจะสวมกระโปรงหรือไม่ แต่งหน้าหรือไม่ หรือว่า…มีคนอยู่ข้างกายหรือเปล่า”
สือหยวนเข้าใจความหมายทันที “จ้าวอันฉีเหรอ?”
“อืม” หลิงอู๋โหยวพยักหน้าเพียงเล็กน้อย “จริง ๆ แล้วสัญชาตญาณของผู้หญิงหลายคนแม่นมาก บางคนก็เรียกสิ่งนี้ว่าสัมผัสที่หกมั้ง? เอาเป็นว่าเรื่องก็เป็นแบบนั้นแหละ จ้าวอันฉีสงสัยว่าตัวเองถูกสะกดรอยตาม ทั้งที่ไม่มีหลักฐานอะไรเลยและไม่เห็นร่องรอยสักอย่าง”
“เธอช่วยตัวเองไว้ได้ คนทั่วไปคงคิดว่าตัวเองระแวงไปเอง แต่เธอกลับแจ้งตำรวจ แถมแจ้งถึงสองครั้ง ถ้าเธอไม่ยืนกราน ตอนนี้คงกลายเป็นตุ๊กตาของเฉินจื้อเฉียงกับหยางฉี่อี้ไปแล้ว”
“แต่เรื่องที่น่าขันก็คือ ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่มีอาการตกค้างแบบนี้ มักเจอเรื่องน่ากลัวที่ตัวเองจินตนาการขึ้นมาเอง พวกเธอเองก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ยิ่งมีญาติมิตรคอยเกลี้ยกล่อม ก็ยิ่งค่อย ๆ คิดว่าความกดดันทางจิตใจนั้นเป็นแค่ภาพหลอนไป แต่ถ้าในบรรดาเรื่องพวกนั้นมีเรื่องจริงอยู่สักเรื่องล่ะ?”