โต๊ะค่อนข้างใหญ่ หลิงเจาตีกับจานสตรอว์เบอร์รีอยู่ห่างกันแทบจะคนละมุมโต๊ะ เธอจึงต้องลุกขึ้นยืนถึงจะคีบสตรอว์เบอร์รีได้
แต่พอตะเกียบของเธอกำลังจะแตะสตรอว์เบอร์รีลูกที่อยู่ใกล้ที่สุด มืออ้วนดำของหลิงเฟยต้าก็ยื่นออกมา ยกจานสตรอว์เบอร์รีทั้งจานไปวางตรงหน้าตัวเองเสียอย่างนั้น
เขาจ้องเธอด้วยดวงตาเล็กจิ๋วอย่างได้ใจและยั่วยุไปพลาง ก้มหน้าลงเลียสตรอว์เบอร์รีทุกลูกไปพลาง
หลิงเจาตี: อ้วก
แต่ย่าหลิงกลับดีใจสุด ๆ ตบหัวหลานชายเบา ๆ แล้วชมว่า “เฟยต้าของเราเก่งจริง ๆ เลยนะ!”
หลิงเจาตี: อ้วก
เธอมองเฉินอิงเหมยกับหลิงเฉียง แต่ทั้งคู่กลับทำเป็นมองไม่เห็นพฤติกรรมปล้นชิงของลูกชาย ยังคงกินข้าวของตัวเองต่อไป
หลิงเจาตีค่อย ๆ นั่งลง มองข้าวสวยตรงหน้าที่ยังไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว แล้วจู่ ๆ ก็เริ่มคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา
ไม่สิ ครอบครัวประหลาดแบบนี้ ก่อนหน้านี้เธอทนอยู่กับพวกเขามาได้ยังไงกันนะ?
เธอไม่ได้โดนเล่นของใส่หรอกเหรอ?
ต้องหาเวลาไปไหว้พระที่วัดสักหน่อยแล้ว
หลิงเจาตีกำลังครุ่นคิดว่าวัดที่ใกล้ที่สุดอยู่ตรงไหน มือก็เอื้อมไปคีบมะเขือยาวตุ๋นตรงหน้าสุดอย่างเหม่อลอย แต่หลิงเฟยต้าดูท่าจะตั้งใจหาเรื่องเธอเต็มที่ พอเธอยื่นตะเกียบออกไป เขาก็ยื่นมือมาปัดตะเกียบเธอทันที
ไม่ว่าเธอจะคีบกับข้าวจานไหนก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น
หลิงเจาตีวางตะเกียบ กวาดตามองคนบนโต๊ะ แล้วถามอย่างจริงจังว่า “ลูกชายพวกคุณทำแบบนี้ แล้วฉันจะกินข้าวยังไง?”
“ลูกชายพวกเราอะไรของแก?” เฉินอิงเหมยเป็นคนแรกที่พูด “เขาเป็นน้องชายแก! เขาไม่ให้แกกิน แกก็รอให้เขากินเสร็จแล้วค่อยกินสิ แกเป็นพี่ ยอมให้น้องหน่อยไม่ได้หรือไง?”